ਨਕ੍ਤਂ ਦੀਪਸ਼ਿਖੇਵਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਵਿਧੋਃ ਕਲਾ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹਰ ਦਿਨ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਵ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੇ ਦੀਪ੍ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਣਂਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਸਮਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਮृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੇਵਾਹਂ ਘृਤਾਹੁਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾऽਹਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਪਦ੍ਮਿਨੀ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਦੀ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਠੰਢੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਚਿਨ੍ਤਾਜ੍ਵਰਜਰਾਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਗਤੇऽਪ੍ਯਹਮ੍ । ਅਸ੍ਤਂਗਤੇ ਰਵੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਧ੍ਵਾਨ੍ਦਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਧਰਾ ਯਥਾ
ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਡੁੱਬ ਜਾਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵੇषਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਮੇ ਰੁਪਯੌਵਨਚੇਤਨਮ੍ । ਤਾਰਾਵਲੀ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸੂਰ੍ਯਸੂਤੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੇਰਾ ਸਿੰਗਾਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੇਵਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਮ ਨਾਥੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਨੁਰ੍ਯਥਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤਥਾऽਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਮੁਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਮਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਮृਤਾऽਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਦृष੍ਟੇਸ਼੍ਚ ਗੋਲਕੌ ਜਦ੍ਵਦ੍ਦृष੍ਟਿਃ ਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾਂ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਮਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਦੀ ਗੇਂਦ ਨਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਾਂ ਗੁੱਡੀ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ੍ਥਲਂ ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਹਂ ਤਥਾ । ਅਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਾ ਤृਣਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਯਥਾ ਮਹੀ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਸੁੰਞੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਹਂ ਕृष੍ਣ ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਵ ਮृਨ੍ਮਯੀ । ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਜਲਧੌਤਾऽਹਂ ਵਿਰੂਪਾ ਮृਨ੍ਮਯੀਵ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਜਲ ਨਾਲ ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਸ਼ੋਭਾ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚ । ਹਾਰੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵਿਕਾਰੇ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਮਣਿਨਾ ਸਹ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਿੱਟੇ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਜਰਾਜ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਰਾਜਰਾਜਯਃ । ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਭਸਿ ਤਾਰਾਰਾਜਿਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨ । ਯਥਾ ਸ਼ਾਖਾਫਲਸ੍ਕਨ੍ਧੈਸ੍ਤਰੁਰਾਜਿਰ੍ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਿਖਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਤਣਿਆਂ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਧ ਗੋਕੁਲੇਸ਼ ਸੋਭਾ ਗੋਕੁਲਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਾ ਲੋਕਰਾਜੀ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਿਖਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਰਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਰਾਸੇਸ਼ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੋਭਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਰਾਜਤੇ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਮਰਾਵਤੀ
ਹੇ ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਅਮਰਾਵਤੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਭਾ ਪਤਿਰ੍ਗਤਿਃ । ਅਨ੍ਯੋषਾਂ ਚ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਕੇਸਰੀ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੇਰ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਯ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਤ੍ਸਂ ਮੁਰਭਿਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਯਥਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਮੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ ਵਿਹਲ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਆਨ੍ਦੋਲਯਨ੍ਤਿ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾ ਦਗ੍ਧਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਤਪ੍ਤਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਧਾਨ੍ਯਸਮੂਹਕਃ
ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਿਲ ਗਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਾ ਪਤਨ੍ਤੀ ਹਰੇਃ ਪਦੇ । ਪੁਨਰਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨੈਵ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਮੋਹਸਂਛੇਦਕਾਰਣਮ੍ । ਯਥਾ ਪਰ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਹੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਕੁਲ੍ਹਾੜਾ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਭੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਮਹਾਯੋਗਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ । ਸ਼ੋਕਚ੍ਛੇਦਂ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੁਹਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੋ ਮਹਾਯੋਗੋ ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋਗਿਨਾਮਵਿ । ਸ ਚ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਵੱਡਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਦਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਚੈਵ ਗੋਨੋਕੇ ਰਾਧਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਕਥਾਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਯਥਾ ਮੁਨੇ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਭਾਗ ਕਹਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪਸੀ ਸੀ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਮੇ ਪਾਦ੍ਮਂ ਚ ਪਦ੍ਮਜਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸਾਦਰਂ ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦੇਵਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਪਦਮ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਠੋਰੇਣ ਕृਸ਼ੋਦਰਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਮਸ੍ਥਿਸਾਰਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸੌ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸਿਂਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਧਰ੍ਮਂ ਮਤ੍ਤਾਤਂ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਸ਼ੋਦਰਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸਿੰਘ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਪਪਾਠਾऽऽਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਕਿਚਿਚ੍ਛਤੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਮਾਂ ਤਪਨ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕੁਝ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਸੌ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਤਪਨ੍ਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਪਰਮ੍ । ਸੁਤਪਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਚ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚੋਵਾਚ ਨਾਰਦ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਤਪ ਕਰਦੇ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਚਿਰਂ ਤਪਨ੍ਤਂ ਕਪਿਲਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਪਨ੍ਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਤਪਃ
ਉਸਨੇ ਬਰਫੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਲੰਮਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਕਪਿਲ ਨੂੰ, ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਉਵਾਚ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਭृਗੁਮ੍ । ਏਵਂ ਨਿਗੂਢਂ ਭਕ੍ਤਂ ਚ ਕृਪ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਤੇ ਭਰਗੁ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੁਕਵੇਂ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵੀ ਬੋਲਿਆ।