ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਰਜਸਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਯਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਬਨ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਦਾਧਾਰੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਮਿਦ੍ਧਾ ਮਾਨਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਮੁਨੀ, ਮਨੂ, ਧਨਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ।
ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਸ ਵਿਰਾਟ੍ ਸृष੍ਟੋ ਨष੍ਟਸ਼੍ਚ ਲੀਲਯਾ । ਈਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਹੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੋਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋਦਧ੍ਯੋ ਤਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਭੂਵ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾऽਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਕ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਗੇਹਮਕੂਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅਕ੍ਰੂਰਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਕਥਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿ,ਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਪੈਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਨਾਰਦ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਟੁषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ ਚ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂਮਤੀਵ ਰਮਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਹੁਣ ਛਿਆਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਯੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸਮੁਤ੍ਵਾਯ ਦੀਨੋਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਿਨੇ
ਇਸ ਸੁਖ ਭਰੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ। ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਹੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਿਹਾऽऽਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਪਰਿਣਾਮੇ ਵਿਧਾਤਾ ਮੇ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਰਚਨਹਾਰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਕਥਾਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇऽਹਂ ਚ ਰਤ੍ਨਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ । ਤਦਾਤਪਤ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁषਟੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਛਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਾਗਰੇ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਚ ਦੁਸ੍ਤਰੇ । ਗਭੀਰੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਾਮੇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਂ ਸ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਮਹੋਰ੍ਮੀਣਾਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਨਕ੍ਰਸਂਕੁਲੇ
ਉਥੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਹੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਤਾ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਸੁਰਮ੍
ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਡਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ़੍ਡਲਮ੍ । ਨਿਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਗਗਨਾਚ੍ਛਤਖਣ੍ਡਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਗਨਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਬਭੂਵ ਚ ਚਤੁਃਖਣ੍ਡਂ ਨਿਪਤ੍ਯ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਏਕਕਾਲੇ ਚ ਗਗਨੇ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਅਤੀਵ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਰਾਹੁਣਾ
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨਿਤਿ । ਸਤ੍ਕ੍ਰੋਡਸ੍ਥਂ ਸੁਧਾਕੁਮ੍ਭਂ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰੁषੇਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰੁष੍ਟਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਪੁਰੁषਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਦਣ੍ਡਂ ਚ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ । ਸਹਸਾ ਖਣ੍ਡਸ਼ਣ੍ਡਂ ਚ ਬਭੂਵ ਸਹ ਹੇਤੁਨਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਦੀ ਛੜੀ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ।
ਹਸ੍ਤਾਦ੍ष੍ਵਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਾਰਦਰ੍ਪਣਃ । ਨਿਰ੍ਮਲਃ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰਃ ਖਣ੍ਡਕਣ੍ਡੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਦਰਪਣ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਅਚਾਨਕ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਰੋ ਮੇ ਰਤ੍ਨਮਾਰਾਣਾਂ ਛਿਨ੍ਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਅਤੀਵ ਮਰਿਨਂ ਪਦ੍ਮਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸੌਧਪੁਤ੍ਤਲਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ । ਆਸ੍ਫੋਟਯਨ੍ਤਿ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਪਲ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਬृਹਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਖੇ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨਿਪਤਨ੍ਤਂ ਚੋਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਾਲਾ ਚੱਕਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਿਃਸृਤ੍ਯਾਮ੍ਯਨ੍ਤਰਾਨ੍ਮਮ । ਰਾਧੇ ਵਿਦਾਯਂ ਦੇਹੀਤਿ ਤਤੋ ਯਾਮੀਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਪੁਰਖ, ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਧੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖਦਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਮਾਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯਤਿ ਚੁਮ੍ਬਤਿ । ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਚੇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਚੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹੈ।
ਇਤੀਦਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਚ ਦृष੍ਟਾਵਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਵਲ੍ਲਭ । ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਆਨ੍ਦੋਲਯਨ੍ਤਿ ਮੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ; ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸਾਸਾਂ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਕਰ੍षਨ੍ਤਿ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਂ ਚ ਮਾਨਸਮ੍ । ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਨਾਥ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਉਹ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨੂੰ ਤੜਪਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਥ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਪਪਾਤ ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭੀਤਾ ਸ ਸ਼ੋਕਵਿਙ੍ਵਲਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।