ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਂ ਮਮਤਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪਾਈ।
ਚਕਾਰਾऽਤ੍ਮਸਮਂ ਤਂ ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤੋ(ਕ੍ਤਂ)ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਯਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਚਾऽऽਤ੍ਮਸਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯ ਈਸ਼੍ਵਾਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਫਿਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਪੇ ਚ ਯਤ੍ਤਪਃ । ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਧਰਮ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨृਣਾਮਿਹ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਮਹੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਨੇ ਯਦ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮਾਸਾਬ੍ਦੈਃ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਅਠਾਈ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੈ।
ਅਹੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਮੇषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਹਾਏ, ਜਿਸਦੀ ਇਕ ਝਪਕ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਰਜਸਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਯਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਬਨ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਦਾਧਾਰੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਮਿਦ੍ਧਾ ਮਾਨਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਮੁਨੀ, ਮਨੂ, ਧਨਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ।
ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਸ ਵਿਰਾਟ੍ ਸृष੍ਟੋ ਨष੍ਟਸ਼੍ਚ ਲੀਲਯਾ । ਈਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਹੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੋਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋਦਧ੍ਯੋ ਤਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਭੂਵ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾऽਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਕ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਗੇਹਮਕੂਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅਕ੍ਰੂਰਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਕਥਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿ,ਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਪੈਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਨਾਰਦ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਟੁषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ ਚ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂਮਤੀਵ ਰਮਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਹੁਣ ਛਿਆਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਯੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸਮੁਤ੍ਵਾਯ ਦੀਨੋਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਿਨੇ
ਇਸ ਸੁਖ ਭਰੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ। ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਹੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਿਹਾऽऽਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਪਰਿਣਾਮੇ ਵਿਧਾਤਾ ਮੇ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਰਚਨਹਾਰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਕਥਾਯਾਮਾਸ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇऽਹਂ ਚ ਰਤ੍ਨਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ । ਤਦਾਤਪਤ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁषਟੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਛਤਰੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਲੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਾਗਰੇ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰੇ ਮਹਾਘੋਰੇ ਚ ਦੁਸ੍ਤਰੇ । ਗਭੀਰੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਾਮੇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਾਂ ਸ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਸਿਆਹੀ ਵਰਗੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਮਹੋਰ੍ਮੀਣਾਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਨਕ੍ਰਸਂਕੁਲੇ
ਉਥੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹੀਤਿ ਹੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਤਾ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਸੁਰਮ੍
ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਨਾਥ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੱਦਦੀ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਤਾਂ ਵੱਡੀ ਡਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ़੍ਡਲਮ੍ । ਨਿਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਗਗਨਾਚ੍ਛਤਖਣ੍ਡਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡੁੱਬਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਗਨਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਂਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਬਭੂਵ ਚ ਚਤੁਃਖਣ੍ਡਂ ਨਿਪਤ੍ਯ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਏਕਕਾਲੇ ਚ ਗਗਨੇ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਅਤੀਵ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਰਾਹੁਣਾ
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਬਹੁਤ ਕਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨਿਤਿ । ਸਤ੍ਕ੍ਰੋਡਸ੍ਥਂ ਸੁਧਾਕੁਮ੍ਭਂ ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰੁषੇਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਘੜਾ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹ ਘੜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰੁष੍ਟਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਪੁਰੁषਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।