ਦਾਸੀਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਦਾਸ੍ਯੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼ਮੀਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ੀਤਾ । ਗਙ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਸਤ੍ਤਵ ਰੂਮਿਣੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਸੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਤ੍ਪਰਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨृਣਾਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਮੁਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਬ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਲੋਮ੍ਨਾਂ ਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਚ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਸ੍ਥੂਲਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਛੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਜੀਬ ਜਹਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ।
ਸ ਚ ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਮਿ ਹੇ ਬਨ੍ਧੋ ਮਾਯਾਮਾਨੁषਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਂ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਸਲ ਬੀਜ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋਗੀ ਉਸ ਬਾਲਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਪਦ੍ਮੇ ਪਾਦ੍ਮਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਰਾ ਪਾਦ੍ਮਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਦਮਾ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਦਮਾ ਵਾਸਤੇ ਤਪ ਕਰੀ।
ਪੁਨਃ ਕੁਰੁ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਮਿਤਿ । ਸਕृਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਫੇਰ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਬਾਤ ਉਸਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਂ ਮਮਤਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪਾਈ।
ਚਕਾਰਾऽਤ੍ਮਸਮਂ ਤਂ ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤੋ(ਕ੍ਤਂ)ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਯਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਚਾऽऽਤ੍ਮਸਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯ ਈਸ਼੍ਵਾਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਫਿਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਪੇ ਚ ਯਤ੍ਤਪਃ । ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਧਰਮ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨृਣਾਮਿਹ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਮਹੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਨੇ ਯਦ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮਾਸਾਬ੍ਦੈਃ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਅਠਾਈ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੈ।
ਅਹੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਮੇषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਹਾਏ, ਜਿਸਦੀ ਇਕ ਝਪਕ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਰਜਸਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਯਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਤਥਾ । ਤਥੈਵ ਬਨ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਤਦਾਧਾਰੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਉਹ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਮਿਦ੍ਧਾ ਮਾਨਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ
ਹਰ ਇਕ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਮੁਨੀ, ਮਨੂ, ਧਨਵਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਹਨ।
ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਃ ਸ ਵਿਰਾਟ੍ ਸृष੍ਟੋ ਨष੍ਟਸ਼੍ਚ ਲੀਲਯਾ । ਈਦृਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਬਣਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਹੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ।
ਇਤ੍ਯੋਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋਦਧ੍ਯੋ ਤਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਬਭੂਵ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾऽਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਤਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਕ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਗੇਹਮਕੂਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅਕ੍ਰੂਰਹਰ੍षੋਤ੍ਕਰ੍षਕਥਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿ,ਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਪੈਂਸਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਨਾਰਦ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਟੁषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ ਚ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂਮਤੀਵ ਰਮਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਹੁਣ ਛਿਆਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਯੌ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਰਾਧਿਕਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸਮੁਤ੍ਵਾਯ ਦੀਨੋਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਿਨੇ
ਇਸ ਸੁਖ ਭਰੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ। ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਅਹੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਿਹਾऽऽਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਪਰਿਣਾਮੇ ਵਿਧਾਤਾ ਮੇ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਅੰਤ ਵਿਚ ਰਚਨਹਾਰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।