ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਮੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਮੇਰੀ ਪੂੰਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਨ੍ਧਨਿਗਡਂ ਮਮ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਰਾਗਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਮਿ ਹਰੇਃਪਦਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬੰਧਨ ਦੇ ਜੰਜੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸੁਹृਦਰ੍ਥੋ ਕृਤੋऽਹਂ ਚ ਕਂਸੇਨ ਵਿਦੁषਾ ਰੁषਾ । ਵਰੇਣ ਤੁਲ੍ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਮ ਬਭੂਵ ਹ
ਕੰਸ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤ ਲਿਆ। ਪਰ ਰੱਬ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਜਰਾਜ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਰਜਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਨੀਲੇਨ੍ਦੀਵਰਨੋਚਨਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਕਟਿਦੇਸ਼ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ — ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਧੂਲਿਧੂਸਰਿਤਾਙ੍ਗਂ ਚ ਕਿਂਵਾ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਅਥਾਵ ਨਵਨੀਤਾਕ੍ਤਮਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਣਗੇ।
ਕਿਂਵਾ ਵਿਨੋਦਮੁਰਲੀਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕਿਂਵਾ ਗਵਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਚਾਰਜਨ੍ਤਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਕਿਂਵਾ ਵਸਨ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਚਾਦ੍ਯ ਸੁਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੋ
ਕਦੇ ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਪੱਕਾ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣਗੇ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਨ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤੋऽਨਨ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਅਨੰਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਜਡੀਭੂਤਾ ਭੀਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਗਾਇਨ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਚੁੱਪ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਸੀਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਦਾਸ੍ਯੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼ਮੀਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ੀਤਾ । ਗਙ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਸਤ੍ਤਵ ਰੂਮਿਣੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਸੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨਿਕਲੀ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਾ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਾਤ੍ਪਰਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨृਣਾਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਮੁਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਬ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਲੋਮ੍ਨਾਂ ਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਚ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਸ੍ਥੂਲਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਛੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਜੀਬ ਜਹਾਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਡੇ।
ਸ ਚ ਯਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਮਿ ਹੇ ਬਨ੍ਧੋ ਮਾਯਾਮਾਨੁषਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਰਮ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਂ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਯੋਗਿਨਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅਸਲ ਬੀਜ ਤੇ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋਗੀ ਉਸ ਬਾਲਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਪਦ੍ਮੇ ਪਾਦ੍ਮਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਰਾ ਪਾਦ੍ਮਂ ਤੁ ਯਤ੍ਕृਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਦਮਾ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਪਦਮਾ ਵਾਸਤੇ ਤਪ ਕਰੀ।
ਪੁਨਃ ਕੁਰੁ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਮਿਤਿ । ਸਕृਚ੍ਛਬ੍ਦਂ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਥਾऽਪਿ ਤਮ੍
ਫੇਰ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਬਾਤ ਉਸਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਇੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਚਾਨਣ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤਵਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਂ ਮਮਤਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪਾਈ।
ਚਕਾਰਾऽਤ੍ਮਸਮਂ ਤਂ ਚ ਯੋ ਭਕ੍ਤੋ(ਕ੍ਤਂ)ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਮੁਦ੍ਧਵ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਅੱਜ, ਹੇ ਉਧਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਯਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਖਾਧੇ, ਪਤਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਚਾऽऽਤ੍ਮਸਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਯ ਈਸ਼੍ਵਾਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮੇਸ਼ਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਫਿਰ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਪੇ ਚ ਯਤ੍ਤਪਃ । ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਤੱਕ, ਧਰਮ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨृਣਾਮਿਹ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਮੀਦृਸ਼ਮਹੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਤਨੇ ਯਦ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਮਾਸਾਬ੍ਦੈਃ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਅਠਾਈ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਸਮੇਂ, ਦਿਨ ਰਾਤ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੈ।
ਅਹੋ ਯਸ੍ਯ ਨਿਮੇषੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਈਦृਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾo
ਹਾਏ, ਜਿਸਦੀ ਇਕ ਝਪਕ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।