ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਚਲੋਚਨਃ । ਖਡ੍ਗਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨृਪਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਹਾਹੇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜਮਤੀਵ ਬਲਵਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ 'ਹਾਏ!' ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਉਗਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸ੍ਵਪੀਠਾਦ੍ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਕੋਪਾਵਿष੍ਟੋ ਗृਹਂ ਯਯੌ । ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਨृਪਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਆਯਯੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨृਪਸ਼੍ਚ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਲਦੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ।
ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਵੋਢੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਵੋਢੁ ਤੇ ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਕਪਿਲਸ਼੍ਚਾਸੁਰਿਃ ਪੈਲਃ ਸੁਮਨ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ
ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਕਪਿਲ, ਆਸੁਰੀ, ਪੈਲ, ਸੁਮੰਤੁ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਵੀ ਆਏ।
ਪੁਲਹਸ਼੍ਚ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭृਸੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਤੁਰਙ੍ਗਿਰਾਃ । ਮਰੀਚਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ੋऽਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਤਥਾ
ਪੁਲਹ, ਪੁਲਸਤ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਮਰੀਚੀ, ਕਸ਼ਯਪ, ਦਕਸ਼, ਅਤ੍ਰੀ ਤੇ ਚ੍ਯਵਨ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਪ੍ਰਚੇਤਾਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਭਰਦਵਾਜ, ਵਿਆਸ, ਗੌਤਮ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਸੰਵਰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆਏ।
ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੋ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋऽਪ੍ਯੁਤ੍ਤਙ੍ਕਃ ਸੌਭਰਿਸ੍ਤਥਾ । ਪਰ੍ਵਤੋ ਦੇਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜੈਮਿਨਿਃ
ਕਾਤਿਆਨ, ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕ, ਉਤਤੰਕ, ਸੌਭਰੀ, ਪર્વਤ, ਦੇਵਲ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਤੇ ਜੈਮਿਨੀ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਤਪਾਃ ਪਿਪ੍ਪਲਃ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨਃ । ਜਾਬਾਲਿਰ੍ਜਾਙ੍ਗਲਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਲਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਲਿਕਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸੁਤਪਾ, ਪਿੱਪਲ, ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ, ਜਾਬਾਲੀ, ਜੰਗਲੀ, ਪੀਸ਼ਲੀ ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਲਿਕ ਵੀ ਆਏ।
ਆਸ੍ਤੌਕਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਕਾਰੁਸ੍ਤਥਾ ਕਲ੍ਯਾਣਮਿਤ੍ਰਕਃ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਵਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ऋष੍ਯਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੋ ਵਿਭਾਣ੍ਡਕਃ
ਆਸਤੌਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਕਲਿਆਣਮਿਤ੍ਰਕ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੇ ਵਿਭਾਂਡਕ ਵੀ ਆਏ।
ਪਥਿਃ ਕਵਿਃ ਕਣਾਦਸ਼੍ਚ ਗੌਸ਼ਿਕਃ ਪਾਣਿਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਕੌਤ੍ਸੋऽਦ੍ਯਮਰ੍षਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਰ੍ਲੋਮਹਰ੍षਣਃ
ਪਥੀ, ਕਵੀ, ਕਣਾਦ, ਗੌਸ਼ਿਕ, ਪਾਣਿਨੀ, ਕਉਤਸ, ਅਦ੍ਯਮਰਸ਼ਣ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਤੇ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਕਣਡੇਯੋ ਮृਕਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਾਂਕृਤਿਃ । ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਾਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਮੁਨੇ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ, ਸਾਂਕ੍ਰਿਤੀ, ਅਗਸਤ, ਵਾਂਤ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਨੀ ਵੀ ਆਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਜਰਾਸਂਧੋ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਰੋ ਦਾਮ੍ਭਿਕੋ ਦ੍ਰਵਿਡਾਧਿਪਃ
ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਆਏ। ਜਰਾਸੰਧ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਦੰਭਿਕ ਤੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਇਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਭੀष੍ਮਕਸ਼੍ਚ ਭਗਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਃ । ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਧੂਮਕੇਸ਼ੋ ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਃ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਭਗਦੱਤ, ਮੁਦਗਲ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਧੂਮਕੇਸ਼, ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੁ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਵੀ ਆਏ।
ਸ਼ਲ੍ਯਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਰ੍ਨृਪਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਾਚਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸ਼ਲ੍ਯ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਸ਼ੰਕੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ਼੍ਚ ਕੈਕੇਯਃ ਕੌਸ਼ਲਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਭਾषਯਾਮਾਸ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ ਸਤ੍ਯਕੋ ਯਜ੍ਞਦਿਵਸੇ ਚਕਾਰ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾ, ਸ਼ਾਲਵ, ਕੈਕੇਯ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਲ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਦਿਨ ਸਤ੍ਯਕ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਕਂਸਯਜ੍ਞ- ਕਥਾਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ 'ਕੰਸ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਕਥਾ' ਵਾਲਾ ਚੌਂਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਮ ਉਵਾਚ ਕਂਸਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋऽਕ੍ਰੂਰੋ ਧਰ੍ਮਿਣਾਂ ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਚੌਦ੍ਧਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਹੁਣ ਪੈਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕੰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਅਕ੍ਰੂਰ ਉਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾऽਦ੍ਯ ਰਜਨੀ ਬਭੂਵ ਮੇ ਸ਼ੁਭਂ ਦਿਨਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰਵੋ ਵਿਬ੍ਰਾ ਦੇਵਾ ਮਾਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹਨ — ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਮੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਮੇਰੀ ਪੂੰਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਨ੍ਧਨਿਗਡਂ ਮਮ ਬਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਰਾਗਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਮਿ ਹਰੇਃਪਦਮ੍
ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬੰਧਨ ਦੇ ਜੰਜੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੇਲ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸੁਹृਦਰ੍ਥੋ ਕृਤੋऽਹਂ ਚ ਕਂਸੇਨ ਵਿਦੁषਾ ਰੁषਾ । ਵਰੇਣ ਤੁਲ੍ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧੋ ਮਮ ਬਭੂਵ ਹ
ਕੰਸ ਨੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵਰਤ ਲਿਆ। ਪਰ ਰੱਬ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਜਰਾਜ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਰਜਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਨੀਲੇਨ੍ਦੀਵਰਨੋਚਨਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਕਟਿਦੇਸ਼ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੇ, ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ — ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਧੂਲਿਧੂਸਰਿਤਾਙ੍ਗਂ ਚ ਕਿਂਵਾ ਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਅਥਾਵ ਨਵਨੀਤਾਕ੍ਤਮਙ੍ਗਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਣਗੇ।
ਕਿਂਵਾ ਵਿਨੋਦਮੁਰਲੀਂ ਵਾਦਯਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕਿਂਵਾ ਗਵਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਚਾਰਜਨ੍ਤਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀ ਵਾਂਗ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਕਿਂਵਾ ਵਸਨ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਵਾ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਚਾਦ੍ਯ ਸੁਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੋ
ਕਦੇ ਉਹ ਤੁਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਪੱਕਾ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣਗੇ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਨ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤੋऽਨਨ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਅਨੰਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਹਨ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਜਡੀਭੂਤਾ ਭੀਤਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਗਾਇਨ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਚੁੱਪ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।