ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਗਗਨੇ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੌਃ । ਏਕਕਾਲੇਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗ੍ਰਾਸਂ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਂ ਧੂਮਕੇਤੁਂ ਭੂਕਮ੍ਪਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਪ੍ਲਵਮ੍ । ਝਞ੍ਝਾਵਾਤਂ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਲਕਾ ਪੈਣ, ਧੂਮਕੇਤੂ, ਭੂਚਾਲ, ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਪਦਰਵ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯੁਨਾ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍ । ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਡੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਂ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਂ ਰृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗ੍ਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ । ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਆਦਮੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਗ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭਕ੍ਮਪੂਰ੍ਣਮਙ੍ਗਾਰਸਂਕੁਲਮ੍ । ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਖ ਤੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸ ਵਿਰਰਾਮ ਸਭਾਤਲੇ । ਦृषਦ੍ਵਾ (ਸ਼੍ਰृਤ੍ਵਾ) ਸ੍ਵਪ੍ਤਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਸੁਃ
ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਕਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਪੰਡਿਤ ਸਤਯਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੰਸ ਦਾ ਨਾਸ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਨਾਰੀਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸ਼ੋਕਤਃ । ਮੇਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਕਂਸਦੁਃਖਪ੍ਨ- ਕਥਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਕੰਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਤਿਰਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਸਤ੍ਯਕਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਹਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਚੌਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੰਡਿਤ ਸਤਯਕਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਤ੍ਯਕ ਉਵਾਚ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਭਾਗ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਕੁਰੁ ਯਾਗਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਤਯਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰ ਛੱਡੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ! ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਯੱਗ ਕਰੋ।
ਯਾਗੋ ਧਨੁਰ੍ਮਖੋ ਨਾਮ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨੋ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਦੁਃਸ਼ਪ੍ਨਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕਰਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭੀਤਿਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਧਨੁਰਮਖ ਨਾਮ ਦਾ ਯੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਾਧਿਦੈਵਮਾਧਿਭੌਤਿਕਮੁਤ੍ਕਟਮ੍ । ਏषਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋਤ੍ਪਾਤਾਨਾਂ ਖਣ੍ਡਨੋ ਭੂਤਿਵਰ੍ਧਂਨਃ
ਆਤਮਕ, ਦਿਵਿ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਯਾਗੇ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਵਰਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਵਤਿ ਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍
ਯੱਗ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਕਾਰੇਮਂ ਚ ਯਾਗਂ ਚ ਪੁਰਾ ਬਾਣੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਨਨ੍ਦੀ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲਸ਼੍ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਬਾਣ, ਨੰਦੀ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਅਤੇ ਭੱਲਾ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ—ਇਹ ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਦਦੌ ਧਨੁਰਿਦਂ ਸ਼ਿਵੋ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ । ਯਾਗੇਨ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਃ ਸ ਦਦੌ ਬਾਣਾਯ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇਹ ਧਨੁ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਸਿਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਧਾਰਮਿਕ ਨੇ ਇਹ ਬਾਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਗਂ ਮਹਾਸਿਦ੍ਧੋ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਦੌ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂਸਿਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਧਨੁ ਦਿੱਤਾ; ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਪਰਿਮਿਤਂ ਦੈਰ੍ਧ੍ਯੇऽਤਿਕਠਿਨਂ ਨृਪ । ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰੇਚ੍ਛਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਧਨੁ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਲੰਬਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਦਸ ਹੱਥ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪਸ਼ੁਪਤਂ ਯੁਕ੍ਤਯਾਨੇਨ ਦੁਰ੍ਵਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਭਙ੍ਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿਨਾ
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਪਸ਼ੁਪਤ ਧਨੁ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੀ ਚੁਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਯਾਗੇ ਚ ਧਨੁषਃ ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੇ । ਕੁਰੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੁ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਮ੍
ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਲਈ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤਰਨ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਾਗੇ ਧਨੁਰ੍ਭਙ੍ਗੋ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਿਨਾਸ਼ੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨੁ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਗ੍ਨੇ ਧਨੁषਿ ਯਾਗਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨੋ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਕੋ ਵਾऽਤ੍ਰ ਚਾਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇ ਧਨੁ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੱਗ ਵੀ ਪੱਕਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਫਲ ਕੌਣ ਦੇਵੇਗਾ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਧਨੁषੋ ਮੂਲੇ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਗ੍ਰੇ ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਧਨੁ ਦੇ ਥੱਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।
ਧਨੁਰ੍ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਕਾਰਂ ਚ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਖਚਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਙ੍ਨਮਾਰ੍ਤਂਣ੍ਡਪ੍ਰਭਾਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਕਾਰਣ੍
ਇਹ ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਮਯਿਤੁਮਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਸੁਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਕਾ ਕਥਾऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਮਿਪ
ਮਹਾਬਲੀ ਅਨੰਤ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਨ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਃ ਪੁਰਾऽਨੇਨ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਮੁਦਾ । ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਹ ਮਹੋਤ੍ਸਵਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਧਨੁ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਮਾਗਮ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਓ।
ਮਤ੍ਯਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਉਵਾਚ ਕਂਸਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਸਤਤਂ ਚ ਹਿਤੈषਿਣਮ੍
ਮਤਯਕ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂਸਾ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਬੋਲੇ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਗृਹੇ ਜਜ੍ਞੇ ਮਦ੍ਵਧੀ ਕੁਰਨਾਸ਼ਨਃ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਨਨ੍ਦਗੇਹੇ ਚ ਵਰ੍ਧਤੇ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਜੇਹੜਾ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਞ੍ਛੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸੁਵਿਸ਼ਾਰਦਾਨ੍ । ਭਗਿਨੀਂ ਪੂਤਨਾਂ ਪੂਤਾਂ ਜਘਾਨ ਬਾਲਕੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਬੱਚਾ ਮੇਰੇ ਸੂਰਮੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਗੋਵਰ੍ਧਨਂ ਦਧਾਰ੍ਰਕਕਰੇਣ ਬਲਵਰ੍ਧਨਃ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਬਲ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਚੁਕਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।