ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਯੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹਿ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਨਿਬੋਧਤ ਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਰੋਹਿਤ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਨਂ ਖਡ੍ਗਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਖਰ੍ਪਰਂ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਖੋਪੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚ ਲੋਲਜਿਹ੍ਵਾ ਭਯਂਕਰੀ । ਅਤੀਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਨਗਰੇ ਮਮ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਹੱਸਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ, ਬੁੱਢੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਾਰਪ੍ਰਿਯਾ । ਵਿਧਵਾ ਸਾ ਮਹਾਸ਼ੂਦ੍ਰੀ ਮਾਮਾਲਿਙ੍ਗਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਨੱਕ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆਈ।
ਮਲਿਨਂ ਚੈਲਖਣ੍ਡਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਧਜਾਨ੍ । ਦਧਤੀ ਚੂਰ੍ਣਤਿਲਕਂ ਕਪੋਲੈ ਮਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਗਲ ਤੇ ਚੂਰਨ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਸਤ੍ਯਕ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਕ, ਕਾਲੇ, ਪੱਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਚੈਲੋ ਵਿਕृਤਾਕਾਰੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਹਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਧਜਃ । ਦਦਾਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਭੂषਾਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਕਪਰ੍ਦਕਾਨ੍
ਇੱਕ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਮੈਨੂੰ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੌੜੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਤੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾऽਭਿਸ਼ਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮ੍ਲਾਨਾਮੋਂਡੂਮਾਲਾਂ ਚ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਮਙ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰੁष੍ਟੋऽਤਿਸ਼ਪ੍ਯ ਚ
ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਦੁਰਵਾ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਵृष੍ਟਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਕ੍ਤਵृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਚ੍ਚ ਨਗਰੇ ਮਮ
ਕਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਕਦੇ ਸੁੱਟ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਾਨਰਂ ਵਾਯਸਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਭਲ੍ਲੂਕਂ ਸੂਕਰਂ ਖਰਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਕਟਾਕਾਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਮੈਂ ਵਾਂਦਰ, ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਰੀਛ, ਸੂਰ ਤੇ ਗਧੇ, ਸਭ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਵੇਖੇ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁष੍ਕਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਿਮਮ੍ਲਾਨਕਜ੍ਜਲਮ੍ । ਅਰੁਣੋਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਕਪੀਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਨਖਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਢੇਰੀ, ਕਾਲੀ ਤੇ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਵੇਲੇ ਟੁੱਟੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਂਦਰ ਵੇਖੇ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰਿਧਾਨਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਮਾਲਤੀਮਾਲਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੋਤੀਏ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਕਮਲਹਸ੍ਤਾ ਸਾ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਕृਤ੍ਵਾऽਭਿਸ਼ਾਪਂ ਮਾਂ ਰੁषਟਾ ਯਾਤਿ ਮਨ੍ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਸਤੀ
ਉਹ ਖੇਡਣ ਲਈ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਭਯਂਕਰਾਨ੍ । ਅਤਿਰੂਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਾਤੋ ਨਗਰਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਹਨ।
ਨਗ੍ਨਨਾਰੀ ਸੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਅਤੀਵ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨੰਗੀ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾ ਚ ਵਿਧਵਾ ਮਹਾਸ਼ੂਦ੍ਰੀ ਦਿਗਮ੍ਬਰਾ । ਸਾ ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਿਤਂ ਮਾਂ ਚ ਕਰੋਤ੍ਯਤਿਭਯਂਕਰੀ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਿਧਵਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੂਦਰ, ਨੰਗੀ ਅਤੇ ਨੱਕ ਕਟੀ ਹੋਈ, ਡਰਾਉਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਙ੍ਗਾਰਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਬੂਰ੍ਣਾ ਦਿਗਮ੍ਬਰਾ । ਅਤਿਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਕਤ ਮੈਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਨੰਗੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਝੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਵਿਵਾਹਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਮਨੋਹਰਮ੍ । ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾਨ੍ਪੁਰਿषਾਨ੍ਰਕ੍ਤਮੀਰ੍ਧਜਾਨ੍
ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਮੋਹਕ ਰਸਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵਾਲ ਲਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਆਦਮੀ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਂ ਵਮਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗ੍ਨਮੁਲ੍ਬਣਮ੍ । ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਨੰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਆਦਮੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਦੌੜਦਾ ਅਤੇ ਲੇਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਵੀ ਹੈ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਗਗਨੇ ਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੌਃ । ਏਕਕਾਲੇਚ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਗ੍ਰਾਸਂ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ ਵਲੋਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਉਲ੍ਕਾਪਾਤਂ ਧੂਮਕੇਤੁਂ ਭੂਕਮ੍ਪਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਪ੍ਲਵਮ੍ । ਝਞ੍ਝਾਵਾਤਂ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤ
ਪੰਡਿਤ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਲਕਾ ਪੈਣ, ਧੂਮਕੇਤੂ, ਭੂਚਾਲ, ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਪਦਰਵ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਯੁਨਾ ਘੂਰ੍ਣਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍ । ਪਤਿਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਵਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਡੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਂ ਛਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਂ ਰृਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗ੍ਨਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍ । ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਕਰਂ ਘੋਰਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨੰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਆਦਮੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਗ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭਕ੍ਮਪੂਰ੍ਣਮਙ੍ਗਾਰਸਂਕੁਲਮ੍ । ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਖ ਤੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਸ ਵਿਰਰਾਮ ਸਭਾਤਲੇ । ਦृषਦ੍ਵਾ (ਸ਼੍ਰृਤ੍ਵਾ) ਸ੍ਵਪ੍ਤਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਨ ਤਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਸੁਃ
ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਹ ਭਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਹਾਰ ਚੇਤਨਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਕਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਮਤ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਕਂਸਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਪੰਡਿਤ ਸਤਯਕਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੰਸ ਦਾ ਨਾਸ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਰੋਦ ਨਾਰੀਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸ਼ੋਕਤਃ । ਮੇਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਲਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੁਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਕਂਸਦੁਃਖਪ੍ਨ- ਕਥਨਂ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਕੰਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਤਿਰਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਂ ਸਤ੍ਯਕਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਹਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਚੌਂਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੰਡਿਤ ਸਤਯਕਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।