ਅਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਹਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਪਿ ਸ੍ਮਰਤਿ ਮਾਂ ਪਾਪਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਦੁਃਖਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਅਜੇ ਵੀ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਮਦਰ੍ਥੇ ਕਤਿ ਦੁਃਖਂ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸ ਮਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਾਰੋ ਨਾऽऽਰੋਰ੍ਪਿਤਃ ਕਣ੍ਠੇ ਪੁਰਾ ਵ੍ਯਵਹਿਤੋ ਰਤੌ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਲਿਆ? ਜੋ ਹਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਪਿਆ ਹੈ।
ਅਧੁਨੈਵਾऽऽਵਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਃ । ਅਪਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਰਾਮਂ ਕਰੁਣਾਸਾਗਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸਮੁੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉਹ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੀ?
ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਿਤਾਨ੍ਤਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ । ਅਪਿ ਸੇਵਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਕੀ ਮੈਂ ਫਿਰ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਾਂਗੀ?
ਪਤਿਸੇਵਾਵਿਹੀਨਾਯਾ ਮੂਢਾਯਾ ਜੀਵਨਂ ਦृਥਾ । ਅਪਿ ਮੇ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਜੀਵਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਕੀ ਮੇਰਾ ਧਰਮਵਾਨ ਦੇਵਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ?
ਮਚ੍ਛੋਕਸਾਗਰੇ ਮਗ੍ਨੋ ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪੋ ਮਯਾ ਵਿਨਾ । ਵੀਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਧਰ੍ਮੀ ਦੇਵਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਮੇਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ—
ਅਪਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸਸਂਨ੍ਨਦ੍ਧੋ ਸਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰਨੁਜਃ ਸਦਾ । ਅਪਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ? ਕੀ ਮੈਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਫਿਰ ਵੇਖ ਸਕਾਂਗੀ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਂ ਚ ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਚਕਾਰ ਲੀਲਯਾ ਮੁਨੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਤਸ੍ਯੈ ਚ ਦਤ੍ਤਵਾ ਵਾਯੁਸੁਤਃ ਕਪਿਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਲੀਲਯਾ ਵੇਗਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਫਿਰ ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ ਕਪਿ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਥੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਰਾਮ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕਥਾਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਸੀਤਾਮਙ੍ਗਲਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਰਾਮ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਸੀਤਾ ਦੀ ਸੁਖ-ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਮ ਰੋ ਪਏ।
ਰੁਤੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਵਾਨਰਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਨਾਰਦ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਫੌਜੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਿਬਧ੍ਯ ਸੇਤੁਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਸਸੈਨ੍ਯਃ ਸਾਨੁਜਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਨਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ
ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰਘੁਨੰਦਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਜਲਦੀ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਰਾਮੋ ਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਚਕਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਿਤਾਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਕਯਾਨੇਨ ਸੀਤਾਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਾਮ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਫਿਰ, ਸੱਚੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਖੇਡ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਛੇਤੀ ਅਯੋਧਿਆ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੀਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਵਿਜਹੌ ਵਿਰਹਜ੍ਵਾਲਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਖੇਡ ਕੀਤੀ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰਾਮੋ ਬਭੂਵ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਬਭੂਵ ਨਿਖਿਲਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਰਾਮ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਬਭੂਵਤੂ ਰਾਮਪੁਤ੍ਰੌ ਧਾਰ੍ਮਿਕੌ ਚ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੇਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਾ ਨृਪਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਦੋ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਲਵ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣੇ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸਾਰਂ ਪਾਰਪੋਤਂ ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਥ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕਂਸੋ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਮੇਵ ਚ । ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਮਹਾਭੀਤੋ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਕਂਸ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ, ਡਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੱਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਵੀ ਨਾ ਲੱਗੀ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਬਨ੍ਧੁਗਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵਂ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਸਮਾਨੀਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਾਨੁਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪਰੋਹਿਤ—all ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਂਸ ਉਵਾਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਯੋ ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹਿ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਨਿਬੋਧਤ ਬੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਾਃ
ਕਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਰੋਹਿਤ ਜੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰਕ੍ਤਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਮਾਲਾਂ ਸਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਨਂ ਖਡ੍ਗਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਖਰ੍ਪਰਂ ਚ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਔਰਤ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਖੋਪੜੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚ ਲੋਲਜਿਹ੍ਵਾ ਭਯਂਕਰੀ । ਅਤੀਵ ਵृਦ੍ਧਾ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗੀ ਨਗਰੇ ਮਮ ਨृਤ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਹੱਸਦੀ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ, ਬੁੱਢੀ ਤੇ ਕਾਲੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਛਿਨ੍ਨਨਾਸਾ ਕृष੍ਣਾ ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਾਰਪ੍ਰਿਯਾ । ਵਿਧਵਾ ਸਾ ਮਹਾਸ਼ੂਦ੍ਰੀ ਮਾਮਾਲਿਙ੍ਗਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਨੱਕ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆਈ।
ਮਲਿਨਂ ਚੈਲਖਣ੍ਡਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਧਜਾਨ੍ । ਦਧਤੀ ਚੂਰ੍ਣਤਿਲਕਂ ਕਪੋਲੈ ਮਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਲ ਰੁੱਖੇ ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਗਲ ਤੇ ਚੂਰਨ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਗਲ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਾਨਿ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਸਤ੍ਯਕ । ਪਤਨ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਾਲਫਲਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਸਤ੍ਯਕ, ਕਾਲੇ, ਪੱਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਤੇ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੁਚੈਲੋ ਵਿਕृਤਾਕਾਰੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਹਿ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮੂਰ੍ਧਜਃ । ਦਦਾਤਿ ਮਹ੍ਯਂ ਭੂषਾਯਾਂ ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਕਪਰ੍ਦਕਾਨ੍
ਇੱਕ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਰੁੱਖੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਮੈਨੂੰ ਟੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਵੰਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੌੜੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਸਤੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾऽਭਿਸ਼ਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਅਤਿ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਤੋੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮ੍ਲਾਨਾਮੋਂਡੂਮਾਲਾਂ ਚ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਮਙ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰੁष੍ਟੋऽਤਿਸ਼ਪ੍ਯ ਚ
ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੁੱਕੀ ਦੁਰਵਾ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਵृष੍ਟਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਕ੍ਤਵृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਚ੍ਚ ਨਗਰੇ ਮਮ
ਕਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਕਦੇ ਸੁੱਟ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।