ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਂ ਚੈਵ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸੁਖਦਾਯਕਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਨਿषੇਕਾਲ੍ਲਭ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਗੁਰੁਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਕਾਮਿਨੀ
ਜਨਮ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਵ ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੋ ਨਃ ਪੁਰਾਤਨਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਤ ਏਵ ਭਵਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਰਾਤਨਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸ਼ੌਨਕ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਧ੍ਰੁਵਾਦ੍ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਮਹਾਰ੍ਹਰਤ੍ਨੌਘਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧ੍ਰੂਵ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯੇ ਯੋਗਬਲੇਨ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਧृਤਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਧਾਲਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਖੇਤਰ ਕਿਸੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਯੂਖਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਰਵਿਚਨ੍ਦ੍ਰਯੋਰ੍ਮੁਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੁਰਂ ਵਰਂ ਯੋਜਨਲਕ੍ਸ਼ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਗृਹਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਲੱਖ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਦਰ੍ਪਣੈਰ੍ਯੁਤਂ ਨਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟਂ ਦ੍ਵਿਜ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ rubī, ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਆਇਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਲਕ੍ਸ਼ੈਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਯੁਤਂ ਸ੍ਵਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਿਧ ਲੋਕ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸੁਰਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਸਨ੍ਤਤਂ ਮਨ੍ਦਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪ ਮਾਨਸੇ ਕਿਂ ਨਾਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਰਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰੌ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ; ਦਿਵਿਆ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਹੈ?
ਦੂਰੇ ਸਭਾਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਗਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਦਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੇ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਹੇਮਾਭਜਟਾਧਰਂ ਵਿਭੁਂ ਦਿਗਮ੍ਬਰਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਮਨਨ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ 1.25.
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤਂ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਹਾਸ੍ਯਾਸ੍ਯਮਨੋਹਰਂ ਵਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਾਣਾਂ ਸ਼ਿਵਦਂ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੀਪਂ ਮੁਨਿਰੇष ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਨਨਾਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਨਜ਼ਦੀਕ ਜਾ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਵਰਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਿਧੇਃ ਸੁਤਂ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦੌ ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਯੇ ਸ ਸਂਭ੍ਰਮਾਦਾਲਿਙ੍ਗਨਂ ਚਾਸ਼ਿषਮਾਸਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸੁਨ੍ਦਰੇ ਪਰਸ਼੍ਚੋਵਾਸ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਵਰਪਾਰ੍षਦੈਃ ਸਹ
ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਉਤਮ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੇਨ ਕृਤੇਨ ਨਾਰਦਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਰਮ੍ਯੇਣ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦੇਨ ਚ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਿਆ।
ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵੇਦਨਂ ਸ਼ਿਵੇ ਮਨੋऽਭਿਲਾषਂ ਨਿਜਕਾਮਪੂਰਕੇ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਖਣ੍ਡੇ ਸੌਤਿਸ਼ੌਨਕਸਂਵਾਦੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਨਾਰਦਾਗਮਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸੌਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਨਾਰਦ ਦਾ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਜਾਣਾ' ਨਾਮਕ ਪਚਵੀ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੌਤਿਰੁਵਾਚ ਹਰਂ ਯਯਾਚੇ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਚ
ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਕਵਚ, ਮੰਤਰ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਮੰਗੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਨਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਤੋ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿੱਤ ਨਿਭਾਉਣ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਸਹਸ੍ਰਪਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਗ੍ਲਾਨਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—
ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।