ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਮੁਦਾ । ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਾ ਵਹ੍ਨੋ ਸਾ ਚ ਕੁਬ੍ਜਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੁਬਜਾ ਬਣ ਗਈ।
ਅਥ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਕੋਪਾਤ੍ਕਮ੍ਪਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਜਹਾਰ ਮਾਯਯਾ ਸੀਤਾਂ ਮਾਯਾਵੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸੀਤਾਂ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਚਿਰਂ ਮੁਨੇ । ਚੇਤਨਾਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚऽऽਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇਨ ਚ
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਗਹਨਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚ ਕਂਦਰਂ ਨਦਮ੍ । ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਪਹਾੜ, ਗੁਫਾ ਤੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਚਿਰਮਨ੍ਵੇषਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀਂ ਵਿਭੁਃ । ਚਕਾਰ ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਰਾਮਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਜਾਨਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲਈ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਵਾਲਿਨਂ ਬਾਣੈਰ੍ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਵੀਕਾਰਪਾਲਨਾਯ ਵੈ
ਉਸਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਸੁਗਰੀਵ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲੇ।
ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਨਰੇਸ਼੍ਵਾਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਭਵਨੇ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹੇ।
ਹਨੂਮਤੇ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤਵਾ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍ । ਸੀਤਾਯੈ ਸ਼ੁਭਸਂਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਣਧਾਰਣਕਾਰਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਗੂਠਾ ਵਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਸੀਤਾ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇ।
ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽऽਲਿਙ੍ਗਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦਰੇਣੂਨ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍
ਉਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧੀਆ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ਪਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸੀਤਾਨ੍ਵੇषਣਹੇਤਵੇ । ਰਾਮਾਦਧੀਤਸਂਦੇਸ਼ੋ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰਕਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਲੰਕਾ ਚਲੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਜੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਕਾਨਨੇ ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰਾਮਤਿਕृਸ਼ਾਂ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾਮਿਵ
ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਗਮ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਸਤਤਂ ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਜਪਨ੍ਤੀਂ ਭਕ੍ਤਿਬੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਚ ਜਟਾਭਾਰਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭਾਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਨਾਮ ਜਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾਂ ਪਦਾਬ੍ਜਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਯ ਦਿਪਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪੱਕੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਪੁਣ੍ਯਦਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੁਵਨਪਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਵਾਯੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਰਤਨ ਜੜੀ ਅੰਗੂਠੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਰੁਰੋਦ ਧਰ੍ਮੀ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਉਵਾਚ ਰਾਮਸਂਦੇਸ਼ਂ ਸੀਤਾਜੀਵਨਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਜੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਨੁਮਾਨੁਵਾਚ ਪਾਰੇਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਃ ਸਂਨਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਬਭੂਵ ਰਾਮਮਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਜੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ; ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਿਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਾਲਿਨਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਦਦੌ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਤਦ੍ਭਾਰ੍ਯਂ ਵਾਲਿਨਾ ਹृਤਾਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਹੁਣ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਵਾਲੀ ਨੇ ਛੀਣ ਲਈ ਸੀ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਤਵੋਦ੍ਧਾਰਂ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਵਾਨ੍ਵੇषਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚ ਮਤ੍ਤੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਸਾਗਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸੋऽਚਿਰੇਣਾऽऽਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਮਲ ਨੈਣ ਰਾਮ ਜੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਵਣਂ ਪਾਪਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰੇਣੈਵ ਹੇ ਮਾਤਸ੍ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਜਲਦੀ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਹੇ ਮਾਂ।
ਅਦ੍ਯ ਰਤ੍ਨਮਯੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਸ੍ਤ੍ਵਤਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਃ ਪਸ਼੍ਯ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਅੱਜ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਮਾਂ, ਇਹ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖ।
ਮਰ੍ਕਟੀਡਿਮ੍ਭਤੁਲ੍ਯਾਂ ਚ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਮੂਤ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰਾਵਮਿਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਹੇ ਸੁਚਰੀਤ੍ਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਲੰਕਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਛੋਟੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਿਸ਼ਾਬ ਵਾਂਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਥਾਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਸਂਘਮਿਵ ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਰਾਵਣਂ ਤਥਾ । ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਚ ਸਮਰ੍ਥੋਂऽਹਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਰ੍ਧੇਨ ਲੀਲਯਾ
ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮੈਨੂੰ ਚਿਟੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਮਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਯਜ ਭੀਤਿਂ ਮਦੀਸ਼੍ਵਰਿ
ਪਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਵਚਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਮਾਲਕਣ, ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਪਾਨਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੀਤਾ ਰਾਮਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਵਾਨਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਰੋਈ; ਡਰੀ ਹੋਈ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੀਤੋਵਾਚ ਅਯੇ ਜੀਵਤਿ ਮੇ ਰਾਮੋ ਮਚ੍ਛੋਕਾਰ੍ਣਵਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਸੀਤਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਾਏ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੀ ਮੇਰੇ ਰਾਮ ਜੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ?'
ਅਪਿ ਮੇ ਕੁਸ਼ਲੀ ਨਾਥਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਨਨ੍ਦਨਃ ਪ੍ਰਭੁ । ਕੀਦृਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਜਾਨਕੀਜੀਵਨੋऽਧੁਨਾ
ਕੀ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਠੀਕ ਹਨ? ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਹਨ—ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ?
ਕਿਮਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਮ ਪ੍ਰਣਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਅਪਿ ਪਾਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਂ ਸੀਤਾਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਪਿਆਰਾ ਕੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਦੇ ਪਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਹਨ?