ਗਮਨਂ ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਗਚਖਞ੍ਜਨਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਅਹੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਧੁਰਂ ਪੀਯੂषਾਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਕਿੰਨੀ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਹੰਸ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ।
ਕਿਮਹੋ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋਣੀ ਕਾਮਾਧਾਰਾ ਮਨੋਹਰਾ । ਕਾਮਦਾ ਕਾਮੁਕਾਯੈਵ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀ
ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ, ਕਾਮ ਦੀ ਥਾਂ, ਮਨਮੋਹਣੀ; ਕਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ।
ਅਤੀਵ ਕਠਿਨਾ ਪੀਨਾ ਰਮ੍ਭਾਸ੍ਚ ਮ੍ਭਵਿਡਮ੍ਬਿਤਾ । ਅਹੋ ਨਿਤਮ੍ਬਯੁਗੁਲਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਵਤ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦਿੰਦੀ; ਵਾਹ, ਤੇਰੀ ਗੋਲ ਕਮਰਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗੀ।
ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਫਲਯੁਗਤੁਲ੍ਯਂ ਤੇ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਕਮ੍ । ਅਤ੍ਯੁਨ੍ਨਤਂ ਸੁਕਠਿਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਚਿਤ੍ਤਮੋਹਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਕਿਂ ਵਾ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਗੌਤਮਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਯਤ੍ਫਲੇਨੈਵ ਸੁਦਤੀਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਵਰਾਮ੍
ਵਾਹ, ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਗੌਤਮ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ — ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਦृਸ਼ੀਮੀਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਦੁਰਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ — ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਹੈ — ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਨਾਰੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸੁਕੋਮਲਾਂ ਸੁਵਦਨਾਂ ਲਲਨਾਂ ਨਲਿਨਾਨਨਾਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਚ ਸੁਦਤੀਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਦਲਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗੀ, ਅਤੇ ਵਟ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਲਨਂ ਚ ਜਾਨਾਮਿਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕਾਮੋ ਵਾ ਕਾਮੁਕਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਕਿਂ ਤ੍ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਗੌਤਮਃ
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਲਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਾਮ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਪਰ ਗੌਤਮ, ਕਾਮ ਦੇਵ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ?
ਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸਂਤਤਮ੍
ਕਾਮ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਾਸਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਚੀਂ ਤੁਮ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਵਿਪੁਲਾਂ ਗृਹਣ ਤ੍ਯਜ ਗੌਤਮਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਓ — ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍ । ਅਵ੍ਯਵਾਹਾਰ੍ਯ ਨਿष੍ਕਾਮਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਮ੍
ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਅਣਉਪਯੋਗੀ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ—
ਅਵਿਦਗ੍ਧੋ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਯੋਜਯਾਮਾਮ ਯੋऽਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਈਦृਸ਼ੀਂ ਕਾਮੁਕੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਦਾਤਿ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਐਸੇ ਅਸਮਰਥ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮੁਕਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਮृਦਾ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਸਧ੍ਵੀ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਯਥੌਚਿਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਲ੍ਯੋਵਾਚ ਅਭਾਗ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਰੀਚੇਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਅਭਾਗ੍ਯਾਤ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਪਮਾਨਸਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਨਸੀਬ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਪਸਵੀ ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਨਸੀਬ ਦੇ ਮਾਰੇ ਕਸ਼ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ—ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਾਪੀ ਹੈ।'
ਕਿਂ ਤਜ੍ਜਪੇਨ ਤਪਸਾ ਮੌਨੇਨ ਚ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨੋਹृਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਪ, ਤਪ, ਚੁੱਪ, ਵਰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸृष੍ਟੌ ਮੋਹਾਯ ਕਾਮਿਨਾਂ ਮਨਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਸृष੍ਟਿਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤੇਨੇ ਪੁਰਾऽऽਜ੍ਞਯਾ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਕਾਮੀ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਲਦੀ ਹੀ ਨਾ—ਇਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਆਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵ ਮਾਯਾਕਰਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਰ੍ਗਲਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਵ੍ਯਵਧਾਨਂ ਚ ਤਪਸਾਂ ਦੋषਾਣਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ, ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਘ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਿਬਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿਗਡਂ ਕਠਿਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦੀਪਰੂਪਂ ਕੀਟਾਨਾਂ ਮੀਨਾਨਾਂ ਬਡਿਸ਼ਂ ਯਥਾ
ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕਠੋਰ ਜੰਜੀਰ ਵਾਂਗ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਟਾਂ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਲਈ ਕਾਂਡਾ।
ਵਿषਕृਮ੍ਭਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਮਾਰਮ੍ਭੇ ਮਧੁਨੋਪਮਮ੍ । ਪਰਿਣਾਮੇ ਦੁਃਖਬੀਜਂ ਸੋਪਾਨਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦੁੱਧ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਮਿੱਠੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਦ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ।
ऋषਯਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨੋਦ੍ਵਾਹਂ ਚਕ੍ਰੁਰੀਪ੍ਸਿਤ੍ਮ੍ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵ ਚ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸੇਵਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਹੈਵਾਤ੍ਯਯਸ਼ਸ੍ਕਨਮ੍ । ਪਰਤ੍ਰ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਦਦਾਤਿ ਕਾਮੁਕਾਯ ਚ
ਇੰਦ੍ਰ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖਰ ਨੂੰ ਕਾਮੀ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਚ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਵਿਹਾਯ ਤਂ ਚ ਕਾਮੁਕਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤੂਰ੍ਣ ਗृਹਿਣੀ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਕਾਮੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਮਹਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਮੁਨੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ।
ਏਕਦਾ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਂਕਰਾਲਯਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗੌਤਮਰੂਪੇਣ ਤਾਂ ਸਂਭੋਗਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੌਤਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਮਨ੍ਦਿਰਦ੍ਵਾਰਮਾਯਯੌ । ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਇਆ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਨਗ੍ਨਾਮਹਲ੍ਯਾਂ ਰਹਸਿ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਕਂ ਚ ਭਗਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਨੰਗੀ, ਇਕੱਲੀ, ਭਰੇ ਹਿਪ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਅੰਗ ਲੈ ਲੈ।'
ਕੋਪਾਚ੍ਛਸ਼ਾਪ ਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਰੁਦਤੀਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾषਾਣਰੂਪਾ ਚ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਭਵੇਤਿ ਚ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾ।'
ਯਯੌ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਲਜ੍ਜੈਕਤਾਨਮਾਨਸਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਭੀਤਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਇੰਦ੍ਰ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਅਹਲਿਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਕੇ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਅਹਲ੍ਯੋਵਾਚ ਮਾਂ ਚ ਦਾਸੀਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਯਜਸਿਧਾਰ੍ਮਿਕ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਨਿਕੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੇਕਸੂਰ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਗੌਤਮ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਾਂ ਜਾਨਾਮਿ ਮਨਃਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸੁਵ੍ਰਤਾਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਥਾऽਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮਨੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਨੇਮ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵਤੀ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਰਾਏ ਬੀਜ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।