ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਹਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਂ ਵੋਢੁਂ ਕृਪਯਾ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਕਨਧੇ ਤਚ੍ਛਿਵਿਕਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਯਯੌ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਲਕੀਨ ਆਪਣੇ ਮੋਹਰੇ ਰੱਖੀ; ਰਾਜਾ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਿਵਿਲਮ੍ਬਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ । ਕ੍ਰੁਧਾ ਸ਼ਾਸ਼ਾਪ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਗਾਮੀ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੇਰੀ ਵੇਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਨਜਗਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਤ ਵੈ ਮੂਢਮਾਨਸ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂ; ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਸੇਵਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਕਰ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਰਾਜਾ ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਛਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਪੋਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ਚੀ ਚਗਾਮ ਤ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਤ੍ਵਾऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਯਯੌ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਦ੍ਮਤਨ੍ਤੁषੁ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਕਮਲ ਦੇ ਤੰਤੂਆਂ ਵਿਚ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਨੋਵਰਾਮ੍ਯਾਸ਼ਮਾਜੁਹਾਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਅਯਿਵਤ੍ਸਤ੍ਵਮਾਗਾਚ੍ਛ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਤ੍ਯਜ ਭੀਤਿਮਿਹਾਗਚ੍ਛ ਗੁਰੁਸ੍ਤੇਹਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਬਾਹਰ ਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਡਰ ਛੱਡ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮਾਯਯੌ
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਪਪਾਤ ਦਣ੍ਡਵਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਰਣਯੋਰ੍ਗੁਰੋਃ । ਤਂ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭੀਤਂ ਮੁਦੋਰਸਿ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੋਮਯਾਗਂ ਪ੍ਰਗਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਥਂਮੇਵ ਚ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਗੁਰੁਃ
ਸੋਮ ਯਗ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਚਕੁਃ ਸੇਵਾਂ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਵ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਪਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸ਼ਚੀਸਤੀਤ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸੋਮਯਾਗਵਿਧਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਕਥਂ ਤਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਫਲਂ ਪਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੋਮ ਯਾਗ ਦੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਸੋਮਯਾਗਫਲਂ ਮੁਨੇ । ਵਰ੍ष ਸੋਮਲਤਾਪਾਨਂ ਯਜਮਾਨਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਮ ਯਾਗ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੋਮ ਲਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਫਲਂ ਭੁਙਕ੍ਤੇ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਜਲਂ ਮੁਦਾ । ਤ੍ਰੈਵਾਰ੍षਿਕਂ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਯਾਗ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰੈਵਾषਿਕਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਨਿਹਿਤਂ ਭੂਤਵृਦ੍ਧਯੇ । ਅਧਿਕਂ ਵਾऽਪਿ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਸ ਸੋਮਂ ਪਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਧਾਨ ਸੰਜੋ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ਚ ਦੇਪੋ ਵਾ ਯਾਗਂ ਕਰ੍ਤੁਮਲਂ ਮੁਨੇ । ਨ ਸਰ੍ਵਮਾਧ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞੋऽਯਂ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨੋ ਬਹੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਇਹ ਯਾਗ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਗ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼ਕ੍ਰਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਪ੍ਰਕਰਣੇ ਸ਼ਕ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਕਥਨਂ ਨਾਮ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭੰਗ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿਚ, 'ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਨਾਮਕ ਸਾਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕषष੍ਟਿ,ਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਅਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਾਵਧਾਨਂ ਨਿਗੂਢਕਮ੍
ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਭੰਗ ਦੀ ਕੁਝ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾऽਮृਤਰਸਂ ਪੁਰਾ । ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਸਂਘਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਦਰ੍ਪੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਪਹਿਲਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਦਾ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਿਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਦਰ੍ਪ ਬਭਞ੍ਜ ਹ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰਿਯੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਤਦਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਸ੍ਤੌਤ੍ਰਾਦਦਿਤੇਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇ । ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਕਲਯਾऽਪ੍ਯਦਿਤ੍ਯਾਂ ਵਾਮਨੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਨ ਵਾਮਨ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ।
ਯਾਚ੍ਞਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਿਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਮ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਪਦਮ੍
ਵਾਮਨ ਨੇ ਬਲੀ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੇ ਰਾਜ ਲਿਆ, ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਭੂਵ ਸ਼ਕ੍ਰਦਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਨੇ ਪੁਰਾ । ਵਿਭੁਰ੍ਦੁਵਸਿਸੋ ਦ੍ਵਾਰਾ ਜਹਾਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰਿਯਂ ਮੁਨੇ
ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਫਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੁਵਾਸਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਪੁਨਰ੍ਦਦੌ ਚ ਕृਪਯਾ ਕृਪਾਲੁਰ੍ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੀਦੁਰ੍ਮਦਃ ਸੋऽਪਿ ਜਹਾਰ ਗੌਤਮਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਖੋਹ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਗੌਤਮਸ਼ਾਪੇਨ ਭਮਾਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਯਾਤਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਵੇਦਨਯਾ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਚ੍ਚੈਸ੍ਤਂ ਜਹਸੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਦਾ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਲਜ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਤਤੁਲ੍ਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋ ਗਏ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ष ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਰਵੇਃ ਪੁਰਾ । ਰਵੇਰ੍ਵਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।