ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਦਾ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਵਾਕਪਤਿ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਞ੍ਛੀਘ੍ਰਮਾਨਯ । ਉਪਾਯਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਪ੍ਰਤਂ ਚਰ
ਜਾ, ਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ! ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਤਸ੍ਤਦਨ੍ਤਿਸਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਹੁषੇਣ ਚ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਸੀ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮੁਦਾ । ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਨਾਮੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਮਦृਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਮੋਹਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਪਾਹਂਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੋਹ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸਦਾ । ਗੁਣੇਨ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਗੁਣ, ਦਇਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ । ਦृष੍ਟਵਾ ਤੇ ਕਾਤਰਂ ਭੂਪਮੂਚੁਃ ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਉਪਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵਰਂ ਪृਣੀष੍ਵ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਾਸਾਰ੍ਧ੍ਯ ਨਸ਼੍ਚ ਕਿਂਚਨ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ — ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਵਾ ਚਿਰਾਯੁਰ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਧੀਪੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੂ ਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ —
ਅਥਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਤਪਸਾ ਯਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ —
ਕਿਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮੁਦਾ । ਸਰ੍ਵ ਤੁਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਪਸੇ ਮੁਦਾ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੌਟ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯੁਗਲਕ੍ਸ਼ਸਮਂ ਯਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਚਨਂ ਵਿਨਾ । ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸੇਵਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੁਗ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਰਗਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ, ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨਾ ਤਤ੍ਸੇਵਨਂ ਯੋ ਹਿ ਵਿषਯਾਨ੍ਯਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਵਿषਮਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਯ ਵਿਹਾਯਾਮृਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਉਹ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍ । ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼षੇਸ਼੍ਚ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਧਰਮ, ਮਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ —
ਏਤੇ ਯਚ੍ਚਰਣਮ੍ਭੋਜਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮੁਦਾ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਤਨ੍ਨਿਰਤਾ ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰृਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਨਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰ ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨਹष ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੂਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਅਧੁਨਾ ਦੇਹਿ (ਦਤ੍ਤ) ਮੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਚੀਦਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜਲਦੀ ਦੇਵੋ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਵਾਹਨਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਚ੍ਛਤਿ ਮਹਾਸਤੀ । ਏਤਦੇਵ ਮਮ ਵਰਂ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤਾਚਿਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਚੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਮਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ ਨਾਰਦ
ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ।
ਰਾਜਾਨਂ ਮੋਹਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਤਂ ਵੋਢੁਂ ਕृਪਯਾ ਦੀਨਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਕਨਧੇ ਤਚ੍ਛਿਵਿਕਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਯਯੌ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਲਕੀਨ ਆਪਣੇ ਮੋਹਰੇ ਰੱਖੀ; ਰਾਜਾ ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਤਿਵਿਲਮ੍ਬਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਨृਪਃ । ਕ੍ਰੁਧਾ ਸ਼ਾਸ਼ਾਪ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰਗਾਮੀ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਦੇਰੀ ਵੇਖੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਨਜਗਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਤ ਵੈ ਮੂਢਮਾਨਸ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇਂ; ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਸੇਵਨਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਕਰ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ; ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਰਾਜਾ ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਛਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਪੋਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ਚੀ ਚਗਾਮ ਤ੍ਤਚ੍ਛ੍ਰृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਂ ਨਤ੍ਵਾऽਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਯਯੌ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਦ੍ਮਤਨ੍ਤੁषੁ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਕਮਲ ਦੇ ਤੰਤੂਆਂ ਵਿਚ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸਨੋਵਰਾਮ੍ਯਾਸ਼ਮਾਜੁਹਾਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਤਿਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਅਯਿਵਤ੍ਸਤ੍ਵਮਾਗਾਚ੍ਛ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਤ੍ਯਜ ਭੀਤਿਮਿਹਾਗਚ੍ਛ ਗੁਰੁਸ੍ਤੇਹਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਬਾਹਰ ਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ; ਡਰ ਛੱਡ ਤੇ ਇੱਥੇ ਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰੂਪਂ ਵਿਹਾਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸਮਾਯਯੌ
ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।