ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਏਵ ਸੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਚ ਹृਚ੍ਛੁਦ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ । ਯਨ੍ਮਾਨਸੇ ਵਿਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਃ ਸਤਿ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰਾਧਿਕਾਤੁਲ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਪ੍ਰੇਮਭਰ੍ਤਰਿ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਮਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਤੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਤੇ ਮਾਣ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵੀ ਉਸ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤੀਸਮਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰੁਪਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਦृਸ਼ੀ ਸਦਾ
ਤੈਨੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਭਾਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਰਗੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਆਗਤੋ ਨਹृषਾਚ੍ਚਰਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੀਤੋ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਗੋਂਚਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੋਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਿਆ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰ੍ਤੁ ਚ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ; ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਕਮ੍ਪਿਤਾਵਯਵਃ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਵਦ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਂ ਚੇ ਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਅਪੂਰ੍ਵ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸ — ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਆਉਂ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਵਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਗ ਪਲਕੀ ਰੱਖ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਿਕਲ।
ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਦਾ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਵਾਕਪਤਿ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਞ੍ਛੀਘ੍ਰਮਾਨਯ । ਉਪਾਯਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਪ੍ਰਤਂ ਚਰ
ਜਾ, ਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ! ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਤਸ੍ਤਦਨ੍ਤਿਸਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਹੁषੇਣ ਚ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਸੀ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮੁਦਾ । ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਨਾਮੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਮਦृਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਮੋਹਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਪਾਹਂਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੋਹ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸਦਾ । ਗੁਣੇਨ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਗੁਣ, ਦਇਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ । ਦृष੍ਟਵਾ ਤੇ ਕਾਤਰਂ ਭੂਪਮੂਚੁਃ ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਉਪਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵਰਂ ਪृਣੀष੍ਵ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਾਸਾਰ੍ਧ੍ਯ ਨਸ਼੍ਚ ਕਿਂਚਨ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ — ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਵਾ ਚਿਰਾਯੁਰ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਧੀਪੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੂ ਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ —
ਅਥਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਵਾ ਤਪਸਾ ਯਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ, ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ, ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ —
ਕਿਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮੁਦਾ । ਸਰ੍ਵ ਤੁਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯੈਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਪਸੇ ਮੁਦਾ
ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੌਟ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯੁਗਲਕ੍ਸ਼ਸਮਂ ਯਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਚਨਂ ਵਿਨਾ । ਤਦ੍ਦਿਨਂ ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਯਤ੍ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸੇਵਨਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੁਗ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਰਗਾ ਇਕ ਪਲ ਵੀ, ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨਾ ਤਤ੍ਸੇਵਨਂ ਯੋ ਹਿ ਵਿषਯਾਨ੍ਯਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਵਿषਮਤ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਯ ਵਿਹਾਯਾਮृਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਉਹ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍ । ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼षੇਸ਼੍ਚ ਸਨਕਾਦਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਧਰਮ, ਮਹਾਂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ —
ਏਤੇ ਯਚ੍ਚਰਣਮ੍ਭੋਜਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮੁਦਾ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਤਨ੍ਨਿਰਤਾ ਵਯਮ੍
ਇਹ ਸਭ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰृਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਨਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰ ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨਹष ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੂਯਂ ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਅਧੁਨਾ ਦੇਹਿ (ਦਤ੍ਤ) ਮੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਚੀਦਾਨਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਦਾਨ ਜਲਦੀ ਦੇਵੋ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਵਾਹਨਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਚ੍ਛਤਿ ਮਹਾਸਤੀ । ਏਤਦੇਵ ਮਮ ਵਰਂ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤਾਚਿਨਮ੍
ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਚੀ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿਓ।
ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਮਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ ਨਾਰਦ
ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ।