ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਸਾਮृਤਮ੍ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਚੋਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੋਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਵਤ੍ਸੇ ਭਯਂ ਸਰ੍ਵ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਥਾ ਕਚਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ? ਜਿਵੇਂ ਕਚਾ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨ ਭੇਦਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ । ਤਰ੍ਪਣੇ ਪਿਤृਦਾਨੇ ਚ ਪਾਲਨੇ ਪਰਿਤੋषਣੋ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼; ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ — ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ, ਦਾਨ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਿਚ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਦਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਇਤੀਦਂ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਪੱਕਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਕੰਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨਾਥਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਏਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਤ੍ਯਪੋष੍ਯਾ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਗੁਰੂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਨਾਥ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍ । ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਨ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਃ ਮੋऽਪੀਤ੍ਯਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਦਿਵੀ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਣ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਬੁਰ੍ਦ੍ਧਿ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਅਯਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਧ੍ਨ ਏਵ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਣਗਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਅਚਿਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਨੋਤ੍ਤਸਥੌ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਹੁਣ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਏਵ ਸੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਚ ਹृਚ੍ਛੁਦ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ । ਯਨ੍ਮਾਨਸੇ ਵਿਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਃ ਸਤਿ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰਾਧਿਕਾਤੁਲ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਪ੍ਰੇਮਭਰ੍ਤਰਿ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਮਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਤੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਤੇ ਮਾਣ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵੀ ਉਸ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤੀਸਮਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰੁਪਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਦृਸ਼ੀ ਸਦਾ
ਤੈਨੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਭਾਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਰਗੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਆਗਤੋ ਨਹृषਾਚ੍ਚਰਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੀਤੋ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਗੋਂਚਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੋਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਿਆ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰ੍ਤੁ ਚ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ; ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਕਮ੍ਪਿਤਾਵਯਵਃ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਵਦ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਂ ਚੇ ਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਅਪੂਰ੍ਵ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸ — ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਆਉਂ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਵਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਗ ਪਲਕੀ ਰੱਖ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਿਕਲ।
ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਨृਪਂ ਤਦਾ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਕਿਂਕਰਮ੍
ਵਾਕਪਤਿ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਞ੍ਛੀਘ੍ਰਮਾਨਯ । ਉਪਾਯਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਪ੍ਰਤਂ ਚਰ
ਜਾ, ਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ! ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਫ਼ਟਾਫ਼ਟ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰਾ ਉਪਾਅ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਤਸ੍ਤਦਨ੍ਤਿਸਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਹੁषੇਣ ਚ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਸੀ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮੁਦਾ । ਰਾਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਨਾਮੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਮਦृਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤਤਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ । ਮੋਹਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਪਾਹਂਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਮੋਹ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ।
ਨਾਰਾਯਣਸਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਸਦਾ । ਗੁਣੇਨ ਕृਪਯਾ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ ਤੇ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਗੁਣ, ਦਇਆ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਨਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ । ਦृष੍ਟਵਾ ਤੇ ਕਾਤਰਂ ਭੂਪਮੂਚੁਃ ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰਉਪਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵਰਂ ਪृਣੀष੍ਵ ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਂ ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਾਸਾਰ੍ਧ੍ਯ ਨਸ਼੍ਚ ਕਿਂਚਨ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ — ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਾਂ ਘਾਟ ਨਹੀਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਵਾ ਚਿਰਾਯੁਰ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਧੀਪੇਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯਤੀਵ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੂ ਦਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੱਤਾਂ ਦਵੀਪਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ —