ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਤਾਰਾ ਪੁਨਰੇਵ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਥੇ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ; ਤਾਰਾ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਈ।
ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਰਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਕਿ । ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ سینੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਮ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਚੀਕृਤਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ । ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾਭੀष੍ਟਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਸ਼ਚੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਂ ਚ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਦਾ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਦਾ ਹਰ੍षੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕਃ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸੁਸ੍ਵਰੁਪਾਂ ਗੁਣਵਤੀਂ ਸਤੀਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਤੀ, ਵਫਾਦਾਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤੋਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੋਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋਭਵਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋਂ ਵਿਪੁਲਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਭਤੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਇਹ ਸਰ੍ਵਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਨਮਾਬ੍ਧੌ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਸਾਮृਤਮ੍ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਚੋਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੋਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਵਤ੍ਸੇ ਭਯਂ ਸਰ੍ਵ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਥਾ ਕਚਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ? ਜਿਵੇਂ ਕਚਾ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨ ਭੇਦਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ । ਤਰ੍ਪਣੇ ਪਿਤृਦਾਨੇ ਚ ਪਾਲਨੇ ਪਰਿਤੋषਣੋ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼; ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ — ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ, ਦਾਨ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਿਚ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਦਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਇਤੀਦਂ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਪੱਕਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਕੰਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨਾਥਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਏਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਤ੍ਯਪੋष੍ਯਾ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਗੁਰੂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਨਾਥ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍ । ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਨ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਃ ਮੋऽਪੀਤ੍ਯਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਦਿਵੀ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਣ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਬੁਰ੍ਦ੍ਧਿ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਅਯਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਧ੍ਨ ਏਵ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਣਗਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਅਚਿਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਨੋਤ੍ਤਸਥੌ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਹੁਣ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਏਵ ਸੁਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਪੱਕੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਚ ਹृਚ੍ਛੁਦ੍ਧਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ । ਯਨ੍ਮਾਨਸੇ ਵਿਕਲ੍ਪਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਃ ਸਤਿ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਤਦ੍ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਮ੍
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਥਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਰਾਧਿਕਾਤੁਲ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਪ੍ਰੇਮਭਰ੍ਤਰਿ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਗੌਰਵਂ ਮਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਰਾਧਿਕਾ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਤੀ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਜਿਹਾ, ਤੇਰਾ ਆਦਰ ਤੇ ਮਾਣ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਵੀ ਉਸ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤੀਸਮਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨਿਰੁਪਮਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਸਦृਸ਼ੀ ਸਦਾ
ਤੈਨੂੰ ਰੋਹਿਣੀ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਭਾਰਤੀ ਵਾਂਗ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਪਵਿਤਰ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਰਗੀ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਆਗਤੋ ਨਹृषਾਚ੍ਚਰਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੀਤੋ ਵਾਕ੍ਪਤੇਰ੍ਗੋਂਚਰੇ ਤਤਃ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਦੂਤ ਆ ਗਿਆ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੋਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਬੋਲੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਿਆ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਦੇਵਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਨਹੁषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰ੍ਤੁ ਚ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ; ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰ।
ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਕਮ੍ਪਿਤਾਵਯਵਃ ਕੋਪਾਦ੍ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ
ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਨਹੁषਂ ਵਦ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਂ ਚੇ ਦ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਅਪੂਰ੍ਵ ਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸ — ਜੇ ਤੂੰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਆਉਂ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਵਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਵੇषਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਗ ਪਲਕੀ ਰੱਖ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਿਕਲ।