ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਪਃ । ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰੋਃ ਪਰਮ੍
ਧਰਮ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੋਃ ਪਰੋ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਨ ਹਿ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗੁਰੋਃ ਪਰਃ । ਦੇਵੋ ਰਾਜਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸਦਾ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਦਾਤੁਮਨ੍ਨਂ ਤਾਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤਾ ਤਦਨ੍ਨਦਃ । ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜਦ ਤਕ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਃ ਪੂਰ੍ਵਲਬ੍ਧੋ ਯਥਾ ਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਬਨ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੰਤਰ, ਗਿਆਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਦਃ । ਗੁਰਵੋऽਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਗਰਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟੋ ਭਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਸਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਹਦੇਵਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਰੁਚ੍ਚੌ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੋਦਨਂ ਤਾਰਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ।
ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਤਾਰਾ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਮ੍
ਤਾਰਾ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਈ; 'ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਾਰੇ ਸ਼ਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਮਦਾਸ਼ਿषਾ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਠ ਤਾਰਾ, ਸ਼ਚੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਤਾਰਾ ਪੁਨਰੇਵ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਥੇ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ; ਤਾਰਾ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਈ।
ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਰਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਕਿ । ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ سینੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਮ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਚੀਕृਤਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ । ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾਭੀष੍ਟਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਸ਼ਚੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਂ ਚ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਦਾ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਦਾ ਹਰ੍षੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕਃ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸੁਸ੍ਵਰੁਪਾਂ ਗੁਣਵਤੀਂ ਸਤੀਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਤੀ, ਵਫਾਦਾਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤੋਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੋਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋਭਵਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋਂ ਵਿਪੁਲਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਭਤੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਇਹ ਸਰ੍ਵਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਨਮਾਬ੍ਧੌ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਸਾਮृਤਮ੍ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ਾਚੋਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੋਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਆਖਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜ ਵਤ੍ਸੇ ਭਯਂ ਸਰ੍ਵ ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਯਥਾ ਕਚਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮੇ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ? ਜਿਵੇਂ ਕਚਾ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਤੂੰ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨ ਭੇਦਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਯੋਃ । ਤਰ੍ਪਣੇ ਪਿਤृਦਾਨੇ ਚ ਪਾਲਨੇ ਪਰਿਤੋषਣੋ
ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼; ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ — ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ, ਦਾਨ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਿਚ।
ਯਥਾऽਗ੍ਨਿਦਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਇਤੀਦਂ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖਾਯਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਪੱਕਾ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਕੰਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨਾਥਬਾਨ੍ਧਵਾਃ । ਏਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਨਿਤ੍ਯਪੋष੍ਯਾ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਗੁਰੂ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚਾ ਤੇ ਅਨਾਥ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੂਤਕਮ੍ । ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਨ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਃ ਮੋऽਪੀਤ੍ਯਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾਂ ਦਿਵੀ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਣ ਲਈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ।
ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਬੁਰ੍ਦ੍ਧਿ ਚ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਅਯਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਧ੍ਨ ਏਵ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਣਗਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍ । ਅਚਿਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟਵਾ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਨੋਤ੍ਤਸਥੌ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਹੁਣ ਸਿੱਧਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈ।