ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੁਦ੍ਗਿਰਣੇਨੈਵ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰਯਮਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੋਪਿਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ 'ਗੁਰੂ' ਕਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਆਦਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਞ੍ਜਨਸ਼ਲਾਕਯਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਿਤਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿ ਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਵਨਰ੍ਹਸ੍ਯ ਨਰਕੇ ਤਤ੍ਪਸ਼ੋਃ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਅਦਿੱਖਤ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਦਾਤਾऽਨ੍ਨਦਾਤਾ ਚ ਮਾਤਾऽਨ੍ਯੇ ਗੁਰਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਘੋਰਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ
ਜਨਮ ਤੇ ਅਨਨ ਦੀ ਦਾਤੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਦਾਤਾ ਨਿਪੁਣਃ ਪਾਰਕਰ੍ਮਣਿ । ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੁਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗੁਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ੇषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਧਰਮ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯੋ ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਸ੍ਵਰੁਪਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਰੂਪੀ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੁਰੂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਹਰੀ ਆਪ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭੀष੍ਟਦੇਵੇ ਰੁष੍ਟੇ ਚ ਗੁਰੁਃਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਗੁਰੌ ਰੁष੍ਟੇऽਭੀष੍ਟਦੇਵੋ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਰੁष੍ਟੋ ਭਵਸਿ ਗੁਰੁਰੇਵ ਹਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜੇ ਸਭ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ, ਤਾ ਸਿਰਫ ਤੂੰ, ਗੁਰੂ, ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਗੁਰੂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾऽऽਤ੍ਮਾ ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ । ਧਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਨ ਗੁਰੋਰ੍ਨ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਆਤਮਾ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ।
ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਪਃ । ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਗੁਰੋਃ ਪਰਮ੍
ਧਰਮ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਪ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ ਤੇ ਪੁੰਨ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੋਃ ਪਰੋ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਨ ਹਿ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗੁਰੋਃ ਪਰਃ । ਦੇਵੋ ਰਾਜਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਸਦਾ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।
ਯਾਵਚ੍ਛਕ੍ਤੋ ਦਾਤੁਮਨ੍ਨਂ ਤਾਵਚ੍ਛਾਸ੍ਤਾ ਤਦਨ੍ਨਦਃ । ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ
ਜਦ ਤਕ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤਕ ਉਹ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਕ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵਃ ਪੂਰ੍ਵਲਬ੍ਧੋ ਯਥਾ ਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ ਬਨ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੰਤਰ, ਗਿਆਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ — ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਦਃ । ਗੁਰਵੋऽਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ; ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਗਰਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮੀ ਹੈਂ।
ਤੁष੍ਟੋ ਭਵ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਿ ਤੁष੍ਟੇ ਸਦਾ ਤੁष੍ਟਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਗ੍ਰਹਦੇਵਤਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਰੁਚ੍ਚੌ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰੋਦਨਂ ਤਾਰਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ।
ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਤਾਰਾ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਪਰਾਧਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਪ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਮ੍
ਤਾਰਾ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਈ; 'ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤਾਰੇ ਸ਼ਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਮਦਾਸ਼ਿषਾ
ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਠ ਤਾਰਾ, ਸ਼ਚੀ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੇਰੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਤਾਰਾ ਪੁਨਰੇਵ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਉਥੇ ਬੋਲਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ; ਤਾਰਾ ਮੁੜ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰੋਈ।
ਗੁਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਚੀਂ ਤਾਰਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਕਿ । ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਿਵਿਧਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਾਰਾ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ سینੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਤਮ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਚੀਕृਤਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ । ਗੁਰੁਸ਼੍ਚਾਭੀष੍ਟਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਸ਼ਚੀ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਂ ਚ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਦਾ
ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸਦਾ ਹਰ੍षੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ਼ੋਕਃ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਲਭਤੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸੁਸ੍ਵਰੁਪਾਂ ਗੁਣਵਤੀਂ ਸਤੀਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਤੀ, ਵਫਾਦਾਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗਾਰ੍ਤੋਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੋਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋਭਵਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਾਫ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋਂ ਵਿਪੁਲਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਭਤੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਧਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਇਹ ਸਰ੍ਵਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਉੱਚਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਤ੍ਤਤ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਨਮਾਬ੍ਧੌ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸਦਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।