ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਪਾਪਾਨਿ ਵੈष੍ਣਪੇ । ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਜਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਪਃ ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਤ੍ਤਕੁਂਜਰਃ । ਨ ਵਿਚਾਰੋ ਨ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਪੈष੍ਮਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਜ਼ਾਦ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਂਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਨਿਖਿਤਂ ਸਾਮ੍ਨਿ ਕੌਥੁਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੀਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੇ ਕਉਥੁਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਮਨ੍ਯਂ ਨ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ । ਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵੋ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਥਵਾ
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਹਰੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ । ਕੋ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੇ ਦੇਵਾ ਨ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮੋ ਮਮ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਜਪਦਾ, ਉਹ ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹਨ? ਯਮ ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਿਨਾ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਕृਰੁ ਗੁਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਲਦੀ ਆਵਾਂਗਾ।
ऋਤੁਪਾਪਂ ਮਯਿ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਕਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਰੁਤ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍ । ਨ ਯਯੌ ਸਾ ਸ਼ਚੀ ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਚੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵ ਕੂਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤਾਰਾਸੇਵਿਤਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਤਾਰਾ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਪਮਾਲਾਕਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਪਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਰੂਪ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਮਾਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਨਕਾ ਭੁਵਿ । ਰੁਦਤੀ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਕਾ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਭਕ੍ਤਿਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭੀਤਾ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਮ੍
ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਂ ਭੀਤਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਦਾਸੀਂ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਸ਼ਚੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾ ਬਰਵਾਨ੍ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਚ ਸਦਾ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਾਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਰੀਭੂਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਦੋषਸ੍ਯ ਚਾਧੁਨਾऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਅਨਾਥਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾਂ ਤਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸਂਪਚ੍ਛੂਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੇ ਪਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ ਕृਣਾਨਿਧੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਅਕੇਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਦਸ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਚ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਂਕਰਮਾਨਯ । ਦਤ੍ਤਵਾ ਚਰਣਰੇਣੂਂਸ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੀਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੌਕਰ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬਾਤ ਕਹਿ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸੁਰੁਣਾਂ ਚ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾ ਪਰੋ ਗੁਰੁਃ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਮਾਤਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਗਰੀਯਸੀ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦਾਤਾ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਦਃ । ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਰਿ-ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਮਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੁਦ੍ਗਿਰਣੇਨੈਵ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰਯਮਨ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੋਪਿਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਆਦਿ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ 'ਗੁਰੂ' ਕਿਹਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਆਦਰਯੋਗ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਾਞ੍ਜਨਸ਼ਲਾਕਯਾ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਿਤਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਗੁਰੂ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਲਾਈ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿ ਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਵਨਰ੍ਹਸ੍ਯ ਨਰਕੇ ਤਤ੍ਪਸ਼ੋਃ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜੋ ਅਦਿੱਖਤ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਦਾਤਾऽਨ੍ਨਦਾਤਾ ਚ ਮਾਤਾऽਨ੍ਯੇ ਗੁਰਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਪਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਘੋਰਸਂਸਾਰਸਾਗਰੇ
ਜਨਮ ਤੇ ਅਨਨ ਦੀ ਦਾਤੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨਦਾਤਾ ਨਿਪੁਣਃ ਪਾਰਕਰ੍ਮਣਿ । ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੁਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗੁਰੁਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ੇषਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਧਰਮ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯੋ ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵਵੇਦਸ੍ਵਰੁਪਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਰੂਪੀ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੁਰੂ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ—ਹਰੀ ਆਪ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭੀष੍ਟਦੇਵੇ ਰੁष੍ਟੇ ਚ ਗੁਰੁਃਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍ । ਗੁਰੌ ਰੁष੍ਟੇऽਭੀष੍ਟਦੇਵੋ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਜੇ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਗੁਰੂ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਰੁष੍ਟੋ ਭਵਸਿ ਗੁਰੁਰੇਵ ਹਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਜੇ ਸਭ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਣ, ਤਾ ਸਿਰਫ ਤੂੰ, ਗੁਰੂ, ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਗੁਰੂ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾऽऽਤ੍ਮਾ ਨ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ । ਧਨਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਨ ਗੁਰੋਰ੍ਨ ਚ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਆਤਮਾ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ।