ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਰਿ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹੋਂ ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਿ । ਅਧਮਃ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸਮ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ, ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਨਿੰਦਤ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਨਾਰੀਂ ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਕਾਮਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਞ੍ਚ ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਾਮ ਵੱਸ, ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜੀਵਨਂ ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਅਮਨੁष੍ਯੋऽਯਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ ਭਰ, ਪਿਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਅਯੋਗ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਦृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਜਾਯਾਂ ਯੋ ਹਿ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਸ ਮੂਢੋ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਰਜਸਵਲਾ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਤਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਨ ਚਾਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਚੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ऋਤਾਵਤੀਤੇ ਦਿਵਸੇ ਗਮਨਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਤਯਾ
ਜਦ ਰਜਸਵਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਦੇਵਪਤ੍ਨੀ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਮਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਯਨੇ ਭੋਜਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਮਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਃ ਸਂਭੋਗੇ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ, ਦੇਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਸੌਣ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਪਾ ਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਦੁ (ਸ੍ਵ)ਰ੍ਗੇ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਪਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚ ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਪਾਪਾਨਿ ਵੈष੍ਣਪੇ । ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਜਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਪਃ ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਤ੍ਤਕੁਂਜਰਃ । ਨ ਵਿਚਾਰੋ ਨ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਪੈष੍ਮਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਜ਼ਾਦ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਂਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਨਿਖਿਤਂ ਸਾਮ੍ਨਿ ਕੌਥੁਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੀਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੇ ਕਉਥੁਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਮਨ੍ਯਂ ਨ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ । ਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵੋ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਥਵਾ
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਹਰੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ । ਕੋ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੇ ਦੇਵਾ ਨ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮੋ ਮਮ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਜਪਦਾ, ਉਹ ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹਨ? ਯਮ ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਿਨਾ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਕृਰੁ ਗੁਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਲਦੀ ਆਵਾਂਗਾ।
ऋਤੁਪਾਪਂ ਮਯਿ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਕਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਰੁਤ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍ । ਨ ਯਯੌ ਸਾ ਸ਼ਚੀ ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਚੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵ ਕੂਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤਾਰਾਸੇਵਿਤਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਤਾਰਾ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਪਮਾਲਾਕਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਪਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਰੂਪ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਮਾਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਨਕਾ ਭੁਵਿ । ਰੁਦਤੀ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਕਾ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਭਕ੍ਤਿਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਨਿਮਜ੍ਜਨ੍ਤੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਭੀਤਾ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਮ੍
ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗ ਮਾਂ ਭੀਤਾਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਮ੍ । ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਦਾਸੀਂ ਚ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਸ਼ਚੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹੈ।
ਅਨੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾ ਬਰਵਾਨ੍ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸਿਤੁਂ ਚ ਸਦਾ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਚਾਹੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੂਰੀਭੂਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਦੋषਸ੍ਯ ਚਾਧੁਨਾऽਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਤੇ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਅਨਾਥਾਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਮਾਂ ਸ਼ੁਨ੍ਯਾਂ ਤਾਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਸਂਪਚ੍ਛੂਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੇ ਪਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ ਕृਣਾਨਿਧੇ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਅਕੇਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੁੰਨ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਦਸ੍ਯੁਗ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਚ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਦੇਸ਼ਂ ਕਿਂਕਰਮਾਨਯ । ਦਤ੍ਤਵਾ ਚਰਣਰੇਣੂਂਸ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੀਰ੍ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੌਕਰ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬਾਤ ਕਹਿ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸੁਰੁਣਾਂ ਚ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾ ਪਰੋ ਗੁਰੁਃ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਮਾਤਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਗਰੀਯਸੀ
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦਾਤਾ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਦਃ । ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ਤਗੁਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਹਰਿ-ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਮਾਂ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਾ, ਆਦਰ ਤੇ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ।