ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰਂ ਸਣਿਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਹਸ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਪਰਿਮਿਤਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਉਹ ਪਿਆਲਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ, ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੌਕੋਣੀ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ।
ਪਦ੍ਮਾਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਸ੍ਯਾ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੁਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਲਯਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਦਰਯੋਗ, ਲੋਟਸ ਦੀ ਅਸਥਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪੱਕੀ ਤੇ ਉੱਤਮ, ਪਦਮਾਲਯਾ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਹੁषਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿਰੌਧਨਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪਪਾਤ ਚਰਣੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਹਿੰਦਰਾਣੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੌष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਗੁਰੁਂ ਹਰਿਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਮਹਿੰਦਰਾਣੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਅਚੇਤਨਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ । ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕਤਿਵਿਧਾਂ ਕਥਾਂ ਕਾਮਾਤੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣੀਆਂ ਪੈਣਗੀਆਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼, ਮੂੜ੍ਹਾ ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਕਾਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਧੁਮਤ੍ਤਃ ਸੁਰਾਸਤ੍ਤਃ ਕਾਮਮਤ੍ਤੋ ਦਿਚੇਤਨਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨ ਗਣਚੇਤ੍ਕਾਮੀ ਕਾਮੇਨ ਹृਤਮਾਨਸਃ
ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਮੱਤ, ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਗਨ, ਅਕਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ।
ਤ੍ਯਜ ਮਾਮਧ ਹੇ ਮਤ੍ਤ ਮਾਤृਤੁਲ੍ਯਾਂ ਰਜਕ੍ਵਲਾਮ੍ । ऋਤੋਃ ਪ੍ਰਥਾਮੋ ਦਿਵਸੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਹੇ ਨृਪ ਮੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮੈੱਤ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਰਜਸਵਲਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਿਨ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਸਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਤृਤੀਯੇ ਰਜਕੀ ਤਥਾ
ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਔਰਤ ਰਜਸਵਲਾ ਤੇ ਚੰਡਾਲਣ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਲੇਛ ਵਾਂਗ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਧੋਬਣ ਵਾਂਗ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਯੇऽਹ੍ਨਿ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਦੈਵਪੈ ਯਯੌਃ । ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾਸਮਾ ਸਾ ਚ ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਚ ਪਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਿਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸਚੂਦਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਦਿਵਸੇ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਯੋ ਹਿ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਚਤੁਰ੍ਥਾਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਰਜਸਵਲਾ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ ਪੁਮਾਨ੍ਨ ਰਿ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹੋਂ ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਕਰ੍ਮਣਿ । ਅਧਮਃ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਸਮ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ, ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ, ਨਿੰਦਤ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਨਾਰੀਂ ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਕਾਮਤਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਞ੍ਚ ਗੋਹਤ੍ਯਾਂ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਕਾਮ ਵੱਸ, ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਜੀਵਨਂ ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਪਿਤृਵਿਪ੍ਰਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਅਮਨੁष੍ਯੋऽਯਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੀਵਨ ਭਰ, ਪਿਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਅਯੋਗ ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਦृਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਜਾਯਾਂ ਯੋ ਹਿ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਰਜਸ੍ਵਲਾਮ੍ । ਸ ਮੂਢੋ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਾਃ
ਜੋ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਰਜਸਵਲਾ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਤਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਨ ਚਾਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਅਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇऽਹ੍ਨਿ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਾਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਚੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ऋਤਾਵਤੀਤੇ ਦਿਵਸੇ ਗਮਨਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ਚ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਤਯਾ
ਜਦ ਰਜਸਵਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਦੇਵਪਤ੍ਨੀ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਂ ਮਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਯਨੇ ਭੋਜਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਮਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਰਜਸ੍ਵਲਾਯਾਃ ਸਂਭੋਗੇ ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ, ਦੇਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਸੌਣ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਪਾ ਪਂ ਨਾਤ੍ਰ ਦੁ (ਸ੍ਵ)ਰ੍ਗੇ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਪਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਕਰਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜੋ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਯਥਾ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਹ੍ਨੌ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚ ਤृਣਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕੀ ਘਾਸ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਪਾਪਾਨਿ ਵੈष੍ਣਪੇ । ਵਹ੍ਨਿਸੂਰ੍ਯਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਜਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਪਃ ਸਦਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਤ੍ਤਕੁਂਜਰਃ । ਨ ਵਿਚਾਰੋ ਨ ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਪੈष੍ਮਵਾਨਾਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਜ਼ਾਦ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਨਾ ਕੋਈ ਜਾਂਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਨਿਖਿਤਂ ਸਾਮ੍ਨਿ ਕੌਥੁਮ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੀਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍
ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੇ ਕਉਥੁਮੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ। ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਮਨ੍ਯਂ ਨ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾ ਹਰਿਂ ਵਿਨਾ । ਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵੋ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਥਵਾ
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀ ਹਰੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੋਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਦੇਵਮਾਯਯਾ । ਕੋ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕੇ ਦੇਵਾ ਨ ਹਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਯਮੋ ਮਮ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਜਪਦਾ, ਉਹ ਦੇਵ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਕੌਣ ਹਨ? ਯਮ ਮੇਰਾ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨ੍ਵਿਨਾ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਕृਰੁ ਗੁਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗृਹਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਗੁਪਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਲਦੀ ਆਵਾਂਗਾ।
ऋਤੁਪਾਪਂ ਮਯਿ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਕਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਇਸ ਰੁਤ ਦਾ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍ । ਨ ਯਯੌ ਸਾ ਸ਼ਚੀ ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਗੁਰੋਰ੍ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਚੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗਤ੍ਵ ਕੂਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਤਾਰਾਸੇਵਿਤਪਾਦਾਬ੍ਜਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਤਾਰਾ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਜਪਮਾਲਾਕਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਜ੍ਜਪਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।