ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੱਸਿਆ; ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸੇਵਾ ਚ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੇਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਨ੍ਯਾਸੋ ਹਰੌ ਭੂਵ ਧਰ੍ਮਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤੈਕਵਾਸਾ ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੋ ਚ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਾਨਾਯਣਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਦੇ, ਦੰਡ ਫੜਦੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਭ੍ਰਮਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਸ੍ਮੈਚਿਨ੍ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਲੋਭਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰੋਤਿ ਨਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਰੋਤਿ ਨਾਨ੍ਯਵਾਸਨਾਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਨਾਨ੍ਯਸਙ੍ਗਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮੋਹ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਿਕਖੂ ਆਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਹੋਰ ਵਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦਾ, ਹੋਰ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਵਾਦੁਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਲੋਭਾਚ੍ਚਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮੁਖਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਵਸ੍ਤੁ ਯਾਚਤੇ ਗੁਹਿਣਾਂ ਵ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਔਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਉਵਾਚ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਚੀਂ ਵਕ੍ਰਪ੍ਰਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਗਈ; ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਵਕਰਾ ਗਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵ ਤਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਯਥਾਰ੍ਥਧਰ੍ਮਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧ ਕਥਾਯਾਮਿ ਤੇ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਲਟ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਭੋਗਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਪਾਤਾਲੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਟ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਗਈ — ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੀ ਕਰ੍ਮਨਿਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਚ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮਾਲਯਾਦਾਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਲਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਤਪਃਸ੍ਥਲਮ੍
ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਤਪस्या ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵੀ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿषਯਂ ਵਿਹਾਯ ਸੇਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਗਚ੍ਛਤਿ ਨਰੋ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣਾऽऽਗਤੋऽਹਂ ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਵੇਖ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਾऽऽਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਕਿਂ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਹੈ?
ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਮਸ੍ਥਲਮਿਦਂ ਸ੍ਵਭੋਗਸ੍ਥਲਮੇਵ ਚ । ਸਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਥਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ।
ਭੋਗਸ੍ਥਲੇ ਭੋਗਵਸ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਰਸਿਕਾ ਭੋਗ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਭੋਗਿਨਾਮਿਹ
ਭੋਗ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਵਸਤੂ ਛੱਡਣਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਤੂੰ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗਯੋਗ ਹੋ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਵਾਮਿਕਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਨ੍ਦਧੀਃ । ਅਵਿਰੋਧਸੁਖਤ੍ਯਾਗੀ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲਕ-ਰਹਿਤ ਭੋਗਯੋਗ ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਕਾਨ੍ਤੇ ਗੁਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਤਲ੍ਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਰਹਸਿ ਵਰਂ ਰਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਪਿਆਰੀਏ, ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਬਣਾਉ; ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਰਮਣਯੋਗ ਬਣਾਉ।
ਤ੍ਯਜ ਦ੍ਵੈਧਂ ਚ ਮਨਸੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਰਿ । ਵਰਾਨਨੇ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੋਦਸ੍ਵ ਵਰਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ; ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਚ ਮਣਿਰਾਜਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਮਣਿਂ ਚਾਨਨ੍ਤਸ਼ਿਰਸਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਨੰਤ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰਤਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਚ ਯੋ ਨਾਰਾਯਣਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮੌਲੇਸ਼੍ਚ ਯਦਰ੍ਧਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣਮ੍ । ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕਰਂ ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਅਰਧ ਚੰਦਰ ਭੂਸ਼ਣ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਮਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਵਿਸ਼੍ਵਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਨ੍ਦ੍ਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਵ੍ਰਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੋਹਣਾ ਭੂਸ਼ਣ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰ ਕੇ।
ਅष੍ਟੌ ਭਾਰਾਨ੍ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸੂਯਤੇ । ਜਰਾਸृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਚਵ ਪਰਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕਰਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਠ ਭਾਰ ਸੋਨਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਮਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪਾਤ੍ਰਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸਂਤਤਂ ਮਧृਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਦਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਮਨਮੋਹਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਦਨ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸੁਰ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਤੇਜਸਾ । ਨਾਨਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਅਜੋਕੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।