ਕੁਲਪ੍ਰਦੀਬ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਣ੍ਡਲਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਲਬ੍ਧਂ ਚ ਭਾਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਬਹੁਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ, ਰਾਜੇ! ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਜਨਮ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਤਿਹੇਤਵੇ । ਤ੍ਵਮਾਵਿਰਾਸੀਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਗ੍ਰੂष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਕਮਲ ਵੰਸ਼, ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਃ ਪਰਮ੍ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਹੀਨਾ ਨਰਕੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਮੂਢਯੇਤਸਃ
ਹਰ ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਾਣ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੱਤ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸਂਧ੍ਯਮਰ੍ਚਨਂ ਹਰੇਃ । ਤਤ੍ਪਾਦੋਦਕਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਸੁਧਾਧਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭੋਗ ਖਾਏ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਠਾ ਜਲਂ ਮੂਤ੍ਰਮਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਨृਪ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਸੂਕਰਾਃਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਦਿਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਰਾਜਾ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰਿ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਗੰਦ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਜੀਵਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਦਿਨੇ ਚੈਵ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚੇਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਤਥਾ ਰਾਮਨਵਭ੍ਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਸਰੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨृਪ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਪਤਿਰੇष ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਪਤੀ ਪਰਾਇਆ ਹੈ, ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਪਾਲਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਭੂਪਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੌਰਸਾਨ੍ । ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਮਾਤਰਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸੇਵਨਂ ਦੇਵਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਨਿਵਾਰਣਂ ਚ ਦੁष੍ਟਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੱਸਿਆ; ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਸੇਵਾ ਚ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੇਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਨ੍ਯਾਸੋ ਹਰੌ ਭੂਵ ਧਰ੍ਮਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੱਕਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤੈਕਵਾਸਾ ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੋ ਚ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਨਾਨਾਯਣਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਦੇ, ਦੰਡ ਫੜਦੇ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਭ੍ਰਮਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਵਿਦ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਸ੍ਮੈਚਿਨ੍ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਲੋਭਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਤੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਕਰੋਤਿ ਨਾऽऽਸ਼੍ਰਮਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਰੋਤਿ ਨਾਨ੍ਯਵਾਸਨਾਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਨਾਨ੍ਯਸਙ੍ਗਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮੋਹ ਸਙ੍ਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਭਿਕਖੂ ਆਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਹੋਰ ਵਸਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਦਾ, ਹੋਰ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਲਗਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਵਾਦੁਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਲੋਭਾਚ੍ਚਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮੁਖਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਵਸ੍ਤੁ ਯਾਚਤੇ ਗੁਹਿਣਾਂ ਵ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਔਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ 'ਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ । ਉਵਾਚ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਚੀਂ ਵਕ੍ਰਪ੍ਰਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਰਾਣੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਗਈ; ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ, ਵਕਰਾ ਗਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵ ਤਤੁ ਵਿਪਰ੍ਯਯਮ੍ । ਯਥਾਰ੍ਥਧਰ੍ਮਂ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਨਿਬੋਧ ਕਥਾਯਾਮਿ ਤੇ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਉਲਟ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਭੋਗਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਰਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨ ਪਾਤਾਲੇ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਸਭ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਟ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਗਈ — ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮੀ ਕਰ੍ਮਨਿਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਚ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮਾਲਯਾਦਾਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਲਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਤਪਃਸ੍ਥਲਮ੍
ਹਿਮਾਲਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਭਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਤਪस्या ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵੀ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਰੋਤਿ ਵਿषਯਂ ਵਿਹਾਯ ਸੇਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਜੀਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਗਚ੍ਛਤਿ ਨਰੋ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣਾऽऽਗਤੋऽਹਂ ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਾਨਵ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਵੇਖ।
ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਪੁਣ੍ਯੇਨ ਚਾऽऽਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਕਿਂ ਕੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕਿਹੜੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋਈ ਹੈ?
ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਮਸ੍ਥਲਮਿਦਂ ਸ੍ਵਭੋਗਸ੍ਥਲਮੇਵ ਚ । ਸਾਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਥਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਹੈ।
ਭੋਗਸ੍ਥਲੇ ਭੋਗਵਸ੍ਤੁ ਨ ਹਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਰਸਿਕਾ ਭੋਗ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਭੋਗਿਨਾਮਿਹ
ਭੋਗ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਵਸਤੂ ਛੱਡਣਾ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਤੂੰ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਚੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਭੋਗਯੋਗ ਹੋ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਸ੍ਵਾਮਿਕਂ ਭੋਗ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਨ੍ਦਧੀਃ । ਅਵਿਰੋਧਸੁਖਤ੍ਯਾਗੀ ਪਸ਼ੁਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਲਕ-ਰਹਿਤ ਭੋਗਯੋਗ ਧਨ ਤੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਕਾਨ੍ਤੇ ਗੁਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਤਲ੍ਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਰਹਸਿ ਵਰਂ ਰਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਪਿਆਰੀਏ, ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਬਣਾਉ; ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਰਮਣਯੋਗ ਬਣਾਉ।