ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਨष੍ਟਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਃ । ਤੇਨਾਧਰ੍ਮੇਣ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਦੋਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਰੋਵਰਮ੍ । ਸਰਸਃ ਬਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰੇ ਚ ਨਿਵਾਸਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਕ ਝੀਲ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਝੀਲ ਦੇ ਕੌਲ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।
ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਯਾ ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਸਰੋਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭਰਤਵਰ੍षੇਚ ਤਪਃਸ੍ਥਾਨਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦਾ ਤਪ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਵਿਦਃ । ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਂ ਹਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਭਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਪੁਰਾਣ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ,
ਬਲਾਜ੍ਜਹਾਰ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਚੀਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਨਪਤ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਤਾਂ ਧਰਮੀ ਨਾਹੁਸ਼ ਨਾਮਕ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ; ਤੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਙ੍ਗਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਰਦ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ,
ਸੁਕੋਮਲਂ ਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਵਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮਹਾਸਤੀਮ੍ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਰਾਜਾਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਮੇਨ ਯੌਵਨੇਨ ਚ
ਬਹੁਤ ਨਰਮ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਾਹੁਸ਼ ਕਾਮ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਥਾਤੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾऽਹੋਨ ਬੌਧ੍ਯਾ ਚ ਸਤਾਮਪਿ
ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਈਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭਗਾਙ੍ਗਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਯੋषਿਤਿ । ਈਦृਸ਼ੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਯਸ੍ਯ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਤਨ੍ਮਨਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਔਰਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਰਾਈਆਂ ਜਣਾਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੁੱਭਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਪਰਾਈਆਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਚ ਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਕੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਕਾ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ। ਕਾ ਵਾ ਮੇਨਾ ਘृਤਾਚੀ ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਇਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਕਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਰੰਭਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਰਵਸ਼ੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਤਿਲੋਤਮਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਮੇਨਾ ਜਾਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਹੈ? ਕੌਣ ਰਤਨਮਾਲਾ ਜਾਂ ਕਲਾਵਤੀ ਹੈ?
ਕਾਲਿਕਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਭਦ੍ਰਾਵਤੀ ਚਮ੍ਪਾਵਤੀ ਤਥਾ । ਏਦਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਕੌਣ ਕਾਲਿਕਾ, ਸੁੰਦਰਿ, ਭਦਰਾਵਤੀ ਜਾਂ ਚੰਪਾਵਤੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ।
ਇਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਮੂਢੋऽਨ੍ਯਾਂ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਯੋਬਿਤੋऽਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚੇਟਿਤੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦਾ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਜਣਾਨੀਆਂ ਤਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।
ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸੁਪ੍ਰੀਤ ਭਵ ਕਿਂਕਰਮ੍ । ਯਥਾ ਰਾਧਾ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਰਾਜਤੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਣਾਅ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੇਵਕ ਬਣਾ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੌਣਕ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੋਰਸਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਯਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਣੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਪਾਤਾਲਤਲਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਾ ਯਥੈਵਾऽਨਨ੍ਤਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਧਰਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਲਕਸ਼ਮੀਆਂ ਅਨੰਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਗਣੇਣੇ ਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਗਣੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਸੇਨਾ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਯਥਾਰਤਿਃਕਾਮਦੇਵੇ ਯਥਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਦਿਨੇਸ਼੍ਕ੍ਰੇ । ਵਾਯੋਃਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾ ਵਾਯੌ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਰੋਹਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਰਤੀ ਕਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਹੈ, ਸੰਜਨਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਯੂ ਨਾਲ, ਤੇ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੈ।
ਯਥਾऽਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਤਵ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪੇ । ਯਥਾ ਹਿਮਾਲਯੇ ਮੇਨਾ ਪਿਤृਕਨ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਸੀ
ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੱਸ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੇਨਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਨਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਯਥਾऽਗਸ੍ਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤਾਰਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ । ਕਰ੍ਦਮੇ ਦੇਵਹੂਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠੇऽਰੁਨ੍ਧਤੀ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਅਗਸਤ ਨਾਲ, ਤਾਰਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨਾਲ, ਦੇਵਹੁਤੀ ਕਰਦਮ ਨਾਲ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਟ ਨਾਲ ਹੈ।
ਮਨੌ ਚ ਸ਼ਤਰੁਪੇਵ ਦਮਯਨ੍ਤੀ ਨਲੇ ਯਥਾ । ਤਥਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਮਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦਮਯੰਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁਭਾਗਣ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸ।
ਲੀਲਯਾ ਚ ਸਹਸ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਞ੍ਛੇਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਾਰੀ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਜਾਰਂ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਔਰਤ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਯਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਮੇਰੁਗਿਰਿਕੂਟੇ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮੇਤਿ ਰਹਃਸ੍ਯਲੇ । ਅਥਵਾ ਮਲਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੁਹਣੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਨਣ ਦੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਭਕੇ ਸੁਰਸਨੇ ਕਿਂਵਾ ਨਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਨਿਕਟੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤਟੇ
ਵਿਸ਼ਰੰਭਕ ਵਿੱਚ, ਸੁਰਸਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ; ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ।
ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰਨੀਰੇ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੀਤਵਾਯੁਨਾ । ਚਮ੍ਪਾਵਤੀਨਦੀਤੀਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਮ੍ਪਕਕਾਨਨੇ
ਗੋਦਾਵਰੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ, ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ; ਚੰਪਾਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇऽਤਿਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਰਮ੍ਯੇऽਤਿਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇऽਤਿਰਹਸਿ ਕਂਦਰੇ ਕਂਦਰੇ ਵਨੇ
ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ; ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ।
ਦ੍ਵੀਪੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਦੁਰ੍ਗਦੁਰ੍ਗੈ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ । ਸਮੁਦ੍ਰਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਹਰ ਟਾਪੂ ਤੇ, ਹਰ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦਰਿਆ ਤੇ, ਹਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦਗ੍ਧਾਯਾ ਵਿਦਗ੍ਧੇਨ ਸਂਗਮੋ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਸੁਖਃ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਚਤੁਰ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਚਤੁਰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਮਿਲਾਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੇਜ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਮਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੀ ਕੁਰੁ ਰਤਿਂ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰੈਰ੍ਦੇਵਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਮਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪਤਿਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਮ੍ । ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਧੀਰਂ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ, ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਆਗਤਾਮृਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਮਹ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਯਾਚਾਤੀਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਤ ਰਾਤ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।