ਭਕ੍ਤੇ ਕਲਤ੍ਰੇ ਬਨ੍ਧੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਮਮ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋऽਤਿਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕਲਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੌ ਤਵ ਪੁਤੌ ਚ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਦੁਰਨ੍ਤਕੌ । ਕ੍ਸ਼ਮ ਮਾਮਪਰਾਥਂ ਚ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਯੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਦਰਬਾਨ, ਕਠੋਰ ਜਰੂਰ ਹਨ ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣੋ ਬਲਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੈਭ੍ਯੋ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਮ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਮਾਧ੍ਵੀਕਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਮੇਰੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਭਗਤ ਮਿੱਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸਮਾਨੀਯ ਦ੍ਵਾਰਣਕਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਆਰਣਕ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਕਹੀ।
ਮਾ ਭੈਰ੍ਵਤ੍ਸ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਭਯਂ ਕਿ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਕਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਡਰ ਨਾ ਕਰ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਹਕਮ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਾਪਾਲ ਉਵਾਚ ਤਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਜਯ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵਂਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੁਨਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਧ੍ਯਾਨੈਕਤਾਨਮਾਨਸਃ
ਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਲਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਨਾਰਦਨਾo ਉਤ੍ਤo ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ- ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਸਤਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾਧਾਰਾऽਹਮੇਵ ਚ । ਪृਥृਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਜਘਾਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੁਣ ਅੱਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਃ ਸਾਵਿਞ੍ਯਾ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਮੇਵ ਚ । ਕਾਲੇ ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਅਹਂ ਨਿਵਣਿਦੇਤਿ ਚ । ਜਹ੍ਨੁਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਪ ਜਹਾਰ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਾਂ'। ਜਹਨੂ ਰਾਹੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਾਰ ਮਨਸਾਦਰ੍ਪ ਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਾ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਵਿਰਜੋਪਗਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ
ਮਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੁਰਗਾ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਵਿਰਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਰਾਸਗੁਹਂ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਦੌਵਾਰਿਕਾਭਿਰ੍ਵੇਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਂ ਤਂ ਚ ਦਰ੍ਪਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੁਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸੁਦਾਮ੍ਨਾ ਨਿਜਭਕ੍ਤੇਨ ਰਾਧਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਦੇਵੇਨ ਸਹਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਧਰਾਮ੍
ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।
ਵृषਭਾਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਜਾਤਾ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਦਨੁਰੌਧੇਨ ਕਂਸਭੀਤਿਚ੍ਛਲੇਨ ਚ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਲਾਵਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸਮਾਗਤੋ ਨਨ੍ਦਗੇਹਂ ਤੇਨਾਹਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਵੀਚ੍ਛੈਦਪਾਲਨਾਰ੍ਥ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਅਸ੍ਯਾਪਰਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੋ ਵਾ ਜਨਾਤਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ—ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਭੇਤ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸਮਾਯਾਤੇ ਸਥੁਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਗੋਕੁਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਸੁਣ।
ਯਥਾ ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਂ ਨਨ੍ਦਾਨ੍ਸ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਸ਼ੋਕਂ ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਯਥਾ ਸਂਪ੍ਰਪ ਦੈਵਤਃ
ਨੰਦ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਮਥੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਇਉਂ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੈਵੀ।
ਯਥਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਾਵੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਵਨੇ ਵਨੇ ਕਾ ਵਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਨ੍ਯਾ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਕੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ?
ਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਨ੍ਯਪਦਮਪਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾ ਵਨੇ ਵਨੇ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾऽਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਭਾਮਿਨੀ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੁਨਿ।
ਗ੍ਰਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਬਭ੍ਰਮ ਚੇਤਨਾऽਚੇਤਨਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਕਦੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ, ਕਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਅਕੇਲੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾ ਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਨਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀ ਤਲ੍ਪੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ਤ੍ਥਾਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਹਰ ਪਲ ਉਹ ਹੰਝੂ ਭਰਦੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ; ਕਦੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਖੱਟ ਤੇ ਲੈਟ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅष੍ਟਪ़ਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ ਅਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਰ੍ਪਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਨਿਸ਼ਾਮਜ
ਹੁਣ ਉਨੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜੀ ਗਈ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਇਨ੍ਦੋ ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਸਭਾਯਾਂ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਾਦ੍ਵਰਾਤ੍ । ਨੋਤ੍ਤਸ੍ਯੌ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਂ ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉੱਠਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਗੁਰੁਰ੍ਜਗਾਮਾਤਿਰੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਪਮਾਨੇ ਸਮਤ੍ਮਰਃ । ਤਥਾਪਿ ਕृਪਯਾ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਮ੍
ਗੁਰੂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਬੇਅਦਬੀ ਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਪਰ ਦਇਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨਾ ਸ਼ਪੇਨ ਤਦ੍ਦਰ੍ਵਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਅਨ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਾ ਚਾਤਿਕਿਲ੍ਵਿषਮ੍
ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਿਨਾ ਹੀ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮ ਜਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ।
ਤ੍ਥਾऽਪਿ ਤਂ ਚ ਫਲਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਾਰਦ । ਯੋ ਯਂ ਹਿਂਸ੍ਰਂ ਸਾਪਰਾਧਂ ਸ਼ਪੇਤ੍ਕੋਪੇਨੇ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।