ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਯਾਨਿ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹ੍ਯਘਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਰੁਰੋਦ ਚ ਸੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਰੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਜਯਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਤੌ ਮੂਢੌ ਪ੍ਰਿਯਾਪਰਾਧਭੌਤਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਰਾਧਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਯਦੀ । ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਤੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਯਦਿ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਦ੍ਣ੍ਡਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਪਰਾਧੇ ਚ ਪੁਰੁषੇ ਧਰ੍ਮੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਹੇ ਮਾਰ੍ਤਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੋਭਕ੍ਤਂ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਕृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਨੌਕਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਜੋਤਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਧ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਰਾਯਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਸਨਃ । ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृषਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਰਃ ਸਰਾਮ੍ । ਰੁਦਤੀਂ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਵੀਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਰੋਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਪਾਲਕਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਦਿਕਾਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ।
ਭਕ੍ਤੇ ਕਲਤ੍ਰੇ ਬਨ੍ਧੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਮਮ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋऽਤਿਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕਲਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੌ ਤਵ ਪੁਤੌ ਚ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਦੁਰਨ੍ਤਕੌ । ਕ੍ਸ਼ਮ ਮਾਮਪਰਾਥਂ ਚ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਯੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਦਰਬਾਨ, ਕਠੋਰ ਜਰੂਰ ਹਨ ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣੋ ਬਲਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੈਭ੍ਯੋ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਮ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਮਾਧ੍ਵੀਕਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਮੇਰੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਭਗਤ ਮਿੱਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸਮਾਨੀਯ ਦ੍ਵਾਰਣਕਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਆਰਣਕ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਕਹੀ।
ਮਾ ਭੈਰ੍ਵਤ੍ਸ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਭਯਂ ਕਿ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਕਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਡਰ ਨਾ ਕਰ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਹਕਮ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਾਪਾਲ ਉਵਾਚ ਤਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਜਯ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵਂਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੁਨਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਧ੍ਯਾਨੈਕਤਾਨਮਾਨਸਃ
ਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਲਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਨਾਰਦਨਾo ਉਤ੍ਤo ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ- ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਸਤਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾਧਾਰਾऽਹਮੇਵ ਚ । ਪृਥृਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਜਘਾਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੁਣ ਅੱਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਃ ਸਾਵਿਞ੍ਯਾ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਮੇਵ ਚ । ਕਾਲੇ ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਾਯਾ ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਂ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਂ ਗਙ੍ਗਯਾ ਅਹਂ ਨਿਵਣਿਦੇਤਿ ਚ । ਜਹ੍ਨੁਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਪ ਜਹਾਰ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਾਂ'। ਜਹਨੂ ਰਾਹੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਾਰ ਮਨਸਾਦਰ੍ਪ ਦੁਰ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਾ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਵਿਰਜੋਪਗਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪਤਃ
ਮਨ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੁਰਗਾ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਵਿਰਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਝਿੜਕਣ ਲੱਗੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਰਾਸਗੁਹਂ ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ । ਦੌਵਾਰਿਕਾਭਿਰ੍ਵੇਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਂ ਤਂ ਚ ਦਰ੍ਪਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਸ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੁਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸੁਦਾਮ੍ਨਾ ਨਿਜਭਕ੍ਤੇਨ ਰਾਧਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਦੇਵੇਨ ਸਹਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਧਰਾਮ੍
ਸੁਦਾਮਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।
ਵृषਭਾਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਜਾਤਾ ਕਲਾਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਦਨੁਰੌਧੇਨ ਕਂਸਭੀਤਿਚ੍ਛਲੇਨ ਚ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕਲਾਵਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸਤਰੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਕੇ ਚਲਿਆ।
ਸਮਾਗਤੋ ਨਨ੍ਦਗੇਹਂ ਤੇਨਾਹਂ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਵੀਚ੍ਛੈਦਪਾਲਨਾਰ੍ਥ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨੰਦਨੰਦਨ, ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਅਸ੍ਯਾਪਰਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੋ ਵਾ ਜਨਾਤਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ—ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸਦਾ ਅਸਲ ਭੇਤ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸਮਾਯਾਤੇ ਸਥੁਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗੋਕੁਲਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਪਰਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਗੋਕੁਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ—ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਸੁਣ।
ਯਥਾ ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਂ ਨਨ੍ਦਾਨ੍ਸ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ । ਸ਼ੋਕਂ ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਯਥਾ ਸਂਪ੍ਰਪ ਦੈਵਤਃ
ਨੰਦ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨੰਦਨੰਦਨ ਮਥੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ—ਇਹ ਸਭ ਇਉਂ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੈਵੀ।