ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਸੁਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਦਾਤੁਮਿਦਂ ਧਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਾਤਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਮੂਢਾਨਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਸੁਰਾਃ
ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹਿੱਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਆਮੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਕਾਚਿਦੇਵ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਮ੍ । ਅਤਿਸਦ੍ਵਂਸ਼ਜਾਤਾ ਚ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾ
ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਯਾ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਮੁਖਦੁष੍ਟਾ ਯੋਨਿਦੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਕੋਪਤਃ
ਜਿਹੜੀ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਾੜੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਸਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚਤਿ ਸਾ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਦਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਯਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਤਪ—all ਕੁਝ, ਜੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਰਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਪਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਪਰਾਧੈਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਆਖਾਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਪਤਿਦੋषੇ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਂ ਨ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਦੇਤ੍ । ਯਦਿ ਸੋਢੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ। ਜੇ ਉਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪਤਿਸੇਵਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਤੌਰ੍ਥਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੁਪਸ਼੍ਚ ਪਤਿਰੁਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯਾ ਸਤੀਭਰ੍ਤੁਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੈ ਪਾਦੋਦਕਂ ਸਦਾ
ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਤੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਯਾਨਿ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹ੍ਯਘਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਰੁਰੋਦ ਚ ਸੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਰੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਜਯਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਤੌ ਮੂਢੌ ਪ੍ਰਿਯਾਪਰਾਧਭੌਤਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਰਾਧਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਯਦੀ । ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਤੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਯਦਿ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਦ੍ਣ੍ਡਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਪਰਾਧੇ ਚ ਪੁਰੁषੇ ਧਰ੍ਮੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਹੇ ਮਾਰ੍ਤਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੋਭਕ੍ਤਂ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਕृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਨੌਕਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਜੋਤਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਧ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਰਾਯਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਸਨਃ । ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृषਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਰਃ ਸਰਾਮ੍ । ਰੁਦਤੀਂ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਵੀਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਰੋਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਪਾਲਕਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਦਿਕਾਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ।
ਭਕ੍ਤੇ ਕਲਤ੍ਰੇ ਬਨ੍ਧੌ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾ ਮਮ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋऽਤਿਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕਲਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੌ ਤਵ ਪੁਤੌ ਚ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਦੁਰਨ੍ਤਕੌ । ਕ੍ਸ਼ਮ ਮਾਮਪਰਾਥਂ ਚ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣਯੋਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਦੋਵੇਂ ਦਰਬਾਨ, ਕਠੋਰ ਜਰੂਰ ਹਨ ਪਰ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਣੋ ਬਲਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯੈਭ੍ਯੋ ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਮ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਮਾਧ੍ਵੀਕਦੁਰ੍ਮਦਃ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਮੇਰੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਭਗਤ ਮਿੱਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸਮਾਨੀਯ ਦ੍ਵਾਰਣਕਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਆਰਣਕ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਕਹੀ।
ਮਾ ਭੈਰ੍ਵਤ੍ਸ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਭਯਂ ਕਿ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਕਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸਾऽऽਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਡਰ ਨਾ ਕਰ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ—ਜਦ ਮੈਂ ਕੋਲ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਤਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਹਕਮ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਾਪਾਲ ਉਵਾਚ ਤਮ੍ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਆਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।
ਜਯ ਉਵਾਚ ਨਾਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਦੇਵਂਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੁਨਿਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਤ੍ਵਦੀਯਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਧ੍ਯਾਨੈਕਤਾਨਮਾਨਸਃ
ਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਲਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਨਾਰਦਨਾo ਉਤ੍ਤo ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ- ਵੈਰਾਗ੍ਯਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮਕ ਸਤਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਃ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾਧਾਰਾऽਹਮੇਵ ਚ । ਪृਥृਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਜਘਾਨ ਚੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੁਣ ਅੱਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਿਥੂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।