ਅਥ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾ ਚ ਰੋਦਨਂ ਸਤੀ । ਉਵਾਚ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਤਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਸਤਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਰੋਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਓਹੀ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਦੇਹਂ ਨ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਨ ਵੈਰਾਗ੍ਯੋਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਦਂ ਹृਦਿ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤਚ੍ਛ੍ੂਯਤਾਮਿਤਿ
ਮਹਾਲੱਖਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਹੁਣ ਦੇਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਹੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਦੀਸ਼ੇ ਮਹਤਿ ਸਰ੍ਵਸਾਮ੍ਯੋ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿ ਸਦਾਨਨ੍ਦੇ ਸਮਤਾ ਤृਣਸ਼ੈਲਯੋਃ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਤੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਾਲੇ ਵਿਚ, ਘਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਲੀਲਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਲਂ ਚ ਯਃ । ਭृਤ੍ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਯਤ੍ਸਮਤਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਚ ਸੇਵਯਾ
ਲੱਖਮੀ ਜੀ ਆਪਣੀ ਭੌਂਹ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਖਾਂ ਰਚ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਤੀਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਲੋੜ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾऽਹਂ ਨੀਰਸ੍ਤਾ ਦ੍ਵਾਰਿਣਾऽਧੁਨਾ । ਤਦ੍ਭृਤ੍ਯਭृਤ੍ਯਭृਤ੍ਯੇਨ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਨੇਪ੍ਸਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੋਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਨੌਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਨਮਹਮਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ । ਵਹ੍ਨੌ ਚ ਕਾਮਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਰਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨਾਲ ਅਸੁਭਾਗਣ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ। ਅੱਗ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਭਰ੍ਤੁਰਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਸਾऽਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼ਯਨੇऽਭੋਜਨੇ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਸੁਖਂ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਅਸੁਭਾਗਣ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਭਾਗਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਣ-ਉਠਣ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਪ੍ਰੇਮ ਤਸ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਤਰ੍ਤ੍ਕਿ ਪੁਤ੍ਰੇ ਧਨੇ ਰੁਪੇ ਸਂਪਤ੍ਤੌ ਯੌਵਨੇऽਥਵਾ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮੁਹੱਬਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਰੂਪ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯਤਮੇ ਪਰੇ । ਸਾऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਰ੍ਮਹੀਨਾ ਚ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜਿਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਰ੍ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਦੈਵਤਂ ਗੁਰੁਰੇਵ ਚ । ਸਰ੍ਵਕ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪਰਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਰਃ
ਪਤੀ ਔਰਤ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਆਸਰਾ, ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਆਮੀ ਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ—ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਅਧਿਆਪਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਸੁਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਦਾਤੁਮਿਦਂ ਧਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਦਾਤਾ ਸ੍ਵਾਮੀ ਚ ਮੂਢਾਨਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਸੁਰਾਃ
ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਭਰਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹਿੱਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸੁਆਮੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਕਾਚਿਦੇਵ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਮ੍ । ਅਤਿਸਦ੍ਵਂਸ਼ਜਾਤਾ ਚ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾ
ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਯਾ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਮੁਖਦੁष੍ਟਾ ਯੋਨਿਦੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਨਿਨ੍ਦਤਿ ਕੋਪਤਃ
ਜਿਹੜੀ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਾੜੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਾੜੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਸਮਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪਚਤਿ ਸਾ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਦਾਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁष੍ਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਿਰਮ੍ । ਪਤਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਯਾ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਤਪ—all ਕੁਝ, ਜੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਰਾਖ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਰਿਂਚਿਨ੍ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਪਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਪਰਾਧੈਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਆਖਾਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਦੋਸ਼ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਪਤਿਦੋषੇ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਂ ਨ ਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਦੇਤ੍ । ਯਦਿ ਸੋਢੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਰਕੇ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ। ਜੇ ਉਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਪਤਿਸੇਵਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾ ਪਰਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਤੌਰ੍ਥਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ। ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੁਪਸ਼੍ਚ ਪਤਿਰੁਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯਾ ਸਤੀਭਰ੍ਤੁਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੈ ਪਾਦੋਦਕਂ ਸਦਾ
ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਤੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਤੀ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੀ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਮੁਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਯਾਨਿ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹ੍ਯਘਾਤ੍
ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਸਾਧ੍ਵੀ ਰੁਰੋਦ ਚ ਸੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਰੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵੀਂ ਸਿਰ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਜਯਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ । ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਤੌ ਮੂਢੌ ਪ੍ਰਿਯਾਪਰਾਧਭੌਤਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਪਰਾਧਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਪੇਦ੍ਯਦੀ । ਸਰ੍ਵਨਾਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮਾ ਚਿਰਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਕੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਸਤੀ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਯਦਿ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਦ੍ਣ੍ਡਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਪਰਾਧੇ ਚ ਪੁਰੁषੇ ਧਰ੍ਮੋ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਹੇ ਮਾਰ੍ਤਗਚ੍ਛ ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਮਾਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨੋਭਕ੍ਤਂ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਕृष੍ਟਿਕਰ੍ਮਣਿ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਜਾ। ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਨੌਕਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਜੋਤਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦੇ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਰ੍ਧ ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਕੈਃ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਰਾਯਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਕਮਲਾਸਨਃ । ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਾਰ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृषਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੁਰਃ ਸਰਾਮ੍ । ਰੁਦਤੀਂ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਵੀਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਰੋਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਮਲਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਪਾਲਕਃ । ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਦਿਕਾਰਣਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਮੂਲ ਕਾਰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ।