ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਕਾਮਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਾਰਾ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਦਧਾਰ ਸਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਬਭੂਵ ਗਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਾਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਤਮਾਤ੍ਮਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕਾਰ ਰਾਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ੇषੋ ਦਰ੍ਪੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਗਰੁਡਦ੍ਵਾਰਾ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਏਕਦਾ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਗੈਰ੍ਗਰੁਡਃ ਕृष੍ਣਵਾਹਨਃ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪੇਣ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਗਰੁਡੇਨ ਜਿਤਂ ਕੋਧਾਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪਾਚ੍ਚ ਵਿਵਾਹਂ ਨ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੁਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤੀਮ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਵਰ੍ष ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਰੁਦਞ੍ਛੋਕਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮੁਦਾ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤੀ ਪਰਵਤੀ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੱਖਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾऽऽਙ੍ਗੀਰਸਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਏਕਦਾ ਸਰਥਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਅੰਗੀਰਸ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵृਕਾਸੁਰੋऽਨੁष੍ਠਾਨਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਸ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਿ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭਵਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਜਗਾਦ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਪਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਹਸ੍ਤਂ ਦਾਤੁਂ ਚ ਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪ੍ਰਾਧਾਵਤ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਪੁਰਾ
ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਭੀਤਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ । ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਬਾਣਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਰਾ ਵਿਭੁਃ । ਲੀਲਯਾ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜਡੀਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾਈ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਗਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦਮ੍ਭੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਹਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਗਲੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੱਖਣ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਕਾਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਦੈਵਤਃ । ਬਭੂਵਾਤਿਕृਸ਼ੋ ਭੀਤਃ ਕੁਹ੍ਵਾਮੇਵ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਣੋ ਬਭੁਵ ਹ । ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਬਭੂਵ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਪਾਦਿਤਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਕਪਾਚ੍ਚ ਕਲੌ ਸੋऽਪਿ ਕਲੇਰਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ । षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ੋऽਤਿਕ੍ਲਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਨਣਂ ਵਿਭੋਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਘਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾ ਸਤ੍ਯਯੁਗਾਰਮ੍ਭੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋऽਭਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਪੁਨਰ੍ਯੁਗਾਨੁਰੋਧੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸਤਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਘਟਦਾ ਗਿਆ।
ਯਮੋ ਮਾਣ੍ਡਵਸ਼ਾਪੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਮਵਾਪ ਹ । ਤਦਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਯਮ ਨੂੰ ਮਾਂਡਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਮ੍ਬੋ ਵਿਮਾਤृਸ਼ਾਪੇਨ ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠੀ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੌਤਲੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਕੋੜ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਰ੍ਪਮਦੇਨੈਵ ਜਹਾਰ ਚ ਗੁਰੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਬਭੂਵ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗੋऽਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰੀਰਕ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਦਰ੍ਪਾਤ੍ਤੇਜਸਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਕਿਂਕਰਮ੍ । ਸੁਮਾਲੀਤ੍ਯਭਿਧਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਗਾਮਾऽऽਸ਼ੁ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਸੁਮਾਲੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤਿਕਰਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਿषਯਂ ਰਵੇਃ । ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਭੀਤੋ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਰਾਤ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ੂਲਮੇਵ ਚ । ਭੀਤੋ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਮੁਨੇ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਸੂਰਜ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਜਘਾਨ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਲੇਨ ਸ਼ੂਲੀਕਾਸ਼ੀਸ਼੍ਵਰੋ ਰਵਿਮ੍ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇਨ ਦਰ੍ਪਂਭਙ੍ਗੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਕਾਸੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਸਾਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਧਕਾਰਃ ਸਹਸਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪृਥਿਵੀਤਲਮ੍ । ਆਸ਼ੁਤੋषੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਅਚਾਨਕ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ।