ਕਥਂ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਾ ਕਥਮਹੋ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਮਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਅਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਕਵਿਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰਹਂਕਾਰੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸੇਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਲ੍ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇਵਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਸਂਹਾਰਭੈਰਵੀ ਭੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਸ੍ਯਿਤੇ ਮੁਰ੍ਧਾਵਸ਼ੇषੇ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਭੈਰਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ਭੀਤਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ਦਰ੍ਪੋ ਬਭੁਵ ਹ । ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਮਤ੍ਪਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪਰਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਦਰ੍ਪੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਸ੍ਵਸਮੀਪੇ ਚ ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੁਰਤੋ ਵਿਭੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਚ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਨਤਕਂਧਰਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਮੂੰਹ ਸਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਲਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਪਯਾ ਤਂ ਚਕਾਰ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਕਾਲੇਨ ਮੋਹਿਨੀਦ੍ਵਾਰਾ ਤਮਪੂਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪੂਜਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਕਾਮਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਾਰਾ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਦਧਾਰ ਸਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਬਭੂਵ ਗਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਾਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਤਮਾਤ੍ਮਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕਾਰ ਰਾਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ੇषੋ ਦਰ੍ਪੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਗਰੁਡਦ੍ਵਾਰਾ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਏਕਦਾ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਗੈਰ੍ਗਰੁਡਃ ਕृष੍ਣਵਾਹਨਃ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪੇਣ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਗਰੁਡੇਨ ਜਿਤਂ ਕੋਧਾਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪਾਚ੍ਚ ਵਿਵਾਹਂ ਨ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੁਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤੀਮ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਵਰ੍ष ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਰੁਦਞ੍ਛੋਕਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮੁਦਾ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤੀ ਪਰਵਤੀ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੱਖਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਾऽऽਙ੍ਗੀਰਸਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਏਕਦਾ ਸਰਥਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੇ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਅੰਗੀਰਸ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਾਰਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਵਰਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਵृਕਾਸੁਰੋऽਨੁष੍ਠਾਨਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਹਸ੍ਤਂ ਯਨ੍ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਿ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭਵਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਜਗਾਦ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਪਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਇਤਿ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਹਸ੍ਤਂ ਦਾਤੁਂ ਚ ਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪ੍ਰਾਧਾਵਤ੍ਸਤ੍ਵਰਂ ਪੁਰਾ
ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਭੀਤਃ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ । ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮੀਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਇਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਬਾਣਯੁਦ੍ਧੇ ਪੁਰਾ ਵਿਭੁਃ । ਲੀਲਯਾ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜਡੀਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾਈ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਗਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਂਭੁਂ ਦਮ੍ਭੇਨ ਲੀਲਯਾ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਹਸ੍ਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਗਲੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੱਖਣ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਕੇਦਾਰਕਨ੍ਯਕਾਦ੍ਵਾਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੋऽਤਿਦੈਵਤਃ । ਬਭੂਵਾਤਿਕृਸ਼ੋ ਭੀਤਃ ਕੁਹ੍ਵਾਮੇਵ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਕੇਦਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਧਰਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਣੋ ਬਭੁਵ ਹ । ਤ੍ਰਿਪਾਦ੍ਬਭੂਵ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਚ ਦ੍ਵਿਪਾਦਿਤਿ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।