ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੁਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਮਨਸਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਪਦਮਾ, ਧਰਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਨਸਾ ਦਾ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਯਾ ਰਾਧਾਯਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ, ਰਾਧਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਭ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼ੋ ਨਾਲਂ ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਮਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਹੋ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਨਾਲਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਨੰਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਵਿਰਾਣ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਂਵੀਰਾਟ ਵੀ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪ ਹੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਹਿਮਾਨਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾ ਯਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਗੂੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਿਂ ਭੁਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰਭਾਵ- ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਦ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਚਰਿਤਂ ਧਨ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਅਜਿਹੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਆਚੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ?
ਕਥਂ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਾ ਕਥਮਹੋ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਮਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਅਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਕਵਿਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰਹਂਕਾਰੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸੇਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਲ੍ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇਵਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਸਂਹਾਰਭੈਰਵੀ ਭੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਸ੍ਯਿਤੇ ਮੁਰ੍ਧਾਵਸ਼ੇषੇ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਭੈਰਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ਭੀਤਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ਦਰ੍ਪੋ ਬਭੁਵ ਹ । ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਮਤ੍ਪਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪਰਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਦਰ੍ਪੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਸ੍ਵਸਮੀਪੇ ਚ ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੁਰਤੋ ਵਿਭੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਚ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਨਤਕਂਧਰਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਮੂੰਹ ਸਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਲਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਪਯਾ ਤਂ ਚਕਾਰ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਕਾਲੇਨ ਮੋਹਿਨੀਦ੍ਵਾਰਾ ਤਮਪੂਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪੂਜਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਕਾਮਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਿਵਦ੍ਵਾਰਾ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਲਜ੍ਜਯਾ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ਦੇਹਂ ਦਧਾਰ ਸਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਬਭੂਵ ਗਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਾਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਜਗਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਤਮਾਤ੍ਮਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਕਾਰ ਰਾਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਹਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍ਮੀਤਿ ਸ਼ੇषੋ ਦਰ੍ਪੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਥਾਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਦਰ੍ਪਂ ਗਰੁਡਦ੍ਵਾਰਾ ਚੂਰ੍ਣੀਭੂਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਏਕਦਾ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਗੈਰ੍ਗਰੁਡਃ ਕृष੍ਣਵਾਹਨਃ
ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪੇਣ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਗਰੁਡੇਨ ਜਿਤਂ ਕੋਧਾਤ੍ਤਮਨਨ੍ਤਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਨੰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਦਰ੍ਪਾਚ੍ਚ ਵਿਵਾਹਂ ਨ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ੍ਤ੍ਰੀਯੁਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਹਾਰ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਸਤੀਮ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੱਖਣ ਦੀ ਧੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਵਰ੍ष ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਤਦ੍ਦੇਹਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਰੁਦਞ੍ਛੋਕਾਨ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਦਾ ਰਿਹਾ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਮੁਦਾ । ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਸ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਤੀ ਪਰਵਤੀ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੱਖਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।