ਧਤ੍ਤੇ ਚ ਧਰਣੀ ਲੋਕਾਨ੍ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਚਰਾਚਰਾਨ੍ । ਸੂਯਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸृष੍ਟੌ ਯਦ੍ਭਯਾਨ੍ਮਹਦਾਦਿਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੋ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਕਥਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਚ੍ਚੇष੍ਟਾਮਹਂ ਵਤ੍ਸ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਕਥਂ ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ? ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੋਪੀਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਂ ਵ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਧਾ ਨੂੰ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਗਿਆ?
ਦਰ੍ਪਹਾ ਦਰ੍ਪਦਃ ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਃ ਸਦਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਰਾਧਾਦਰ੍ਪਂ ਚ ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੋੜਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਭਾਵਨਾਹੇਤੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਤਰ੍ਕਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਣ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾ ਵਿਭੁਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼षੇਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਤੋੜਿਆ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਚ ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ੍ਤਥਾ
ਤੇ ਧਰਮ, ਯਮ, ਸਾਂਬ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦਾ ਵੀ।
ਦੌਵਾਰਿਕਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜਯਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਰਾਣਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਭਵਤਃ ਕਾਮਸ਼ਕ੍ਰਯੋਃ
ਦਰਬਾਨ, ਭਗਤ, ਜਯ, ਵਿਜਯ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਭਵ, ਕਾਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਪਿ ਬਾਣਸ੍ਯ ਚ ਭृਗੋਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਮੇਰੋਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਰਜੁਨ, ਬਾਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸੁਮੇਰੁ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੁਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਮਨਸਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਪਦਮਾ, ਧਰਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਨਸਾ ਦਾ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਯਾ ਰਾਧਾਯਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ, ਰਾਧਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਭ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼ੋ ਨਾਲਂ ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਮਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਹੋ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਨਾਲਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਨੰਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਵਿਰਾਣ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਂਵੀਰਾਟ ਵੀ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪ ਹੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਹਿਮਾਨਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾ ਯਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਗੂੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਿਂ ਭੁਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰਭਾਵ- ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਦ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਚਰਿਤਂ ਧਨ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਅਜਿਹੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਆਚੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ?
ਕਥਂ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਾ ਕਥਮਹੋ ਤਦ੍ਭਵਾਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਿਤਮਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤੌ । ਅਤੀਵ ਮਧੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਕਵਿਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰਹਂਕਾਰੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸੇਤਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਲ੍ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੇਵਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ ਕਿ 'ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਮੇਰੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਸਂਹਾਰਭੈਰਵੀ ਭੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਸ੍ਯਿਤੇ ਮੁਰ੍ਧਾਵਸ਼ੇषੇ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਭੈਰਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਹੀ ਬਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਃ ਸ੍ਤੁਤੋ ਭੀਤਂ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਸੁਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਤਿ ਦਰ੍ਪੋ ਬਭੁਵ ਹ । ਅਹਂ ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਧਾਤਾ ਕਰ੍ਤਾऽਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ: 'ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਮਤ੍ਪਰਃ ਪੂਜਿਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਪਰਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਦਰ੍ਪੋ ਬਭੂਵ ਹ
'ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਬ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸਮੂਹਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇ ਸ੍ਵਸਮੀਪੇ ਚ ਵਸਨ੍ਤਂ ਪੁਰਤੋ ਵਿਭੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਚ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਨਤਕਂਧਰਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸੌ-ਸੌ ਮੂੰਹ ਸਨ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਲਜਾ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਪਯਾ ਤਂ ਚਕਾਰ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਕਾਲੇਨ ਮੋਹਿਨੀਦ੍ਵਾਰਾ ਤਮਪੂਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਫਿਰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੋਹਿਨੀ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪੂਜਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।