ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹृਦਯਮੇਵ ਚ । ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤਨ੍ਮਾਯਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰਨ੍ਤਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਕੰਮ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਤਿ ਵਾਤੋऽਯਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਧਤ੍ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਕੂਰ੍ਮੋऽਨਨ੍ਤਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਚ ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਕਛੂਆ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਕਛੂਆ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ਼ੇषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਚ ਨਾਰਦ । ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਿਰਮਸ਼੍ਚੈਕਦੇਸ਼ਤਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਥਾਮਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਇਕ ਥਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਸ਼ੈਲਕਾਨਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਤਾਲਾਃ ਸਪ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਵੀ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸੱਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਰਗ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਸਮੇਤ, ਇਉਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾਚ ਪ੍ਰਤਿਸृष੍ਟੌ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸਂਰਵ੍ਯਾਨਿ ਲੋਮਕੂਪੈਰ੍ਮਹਾਨ੍ਵਿਰਾਟ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੋਕ ਬਣਾਏ। ਵੱਡੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਨੇਕ ਜਹਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਚ ਯਦਨ੍ਨੋ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਹਿ ਯਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਤਿ ਚ ਸਂਸਾਰਂ ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਣੂ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰੋ ਯਦ੍ਭੀਤਃ ਕਾਲਃ ਸਂਹਰਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਚ ਯਮ੍
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਰੁਦਰ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਦੇਵ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
षਡ੍ਗੁਣੈਰਨੁਰਾਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਗੀ ਵਿਰਤਃ ਸਦਾ । ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਪਤਿ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਅਸਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤਪਦਾ ਹੈ,
ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਯਮਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਪਾਪਿਨੀਂ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਵਗਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਯਮ ਧਰਮਰਾਜ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਧਤ੍ਤੇ ਚ ਧਰਣੀ ਲੋਕਾਨ੍ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਚਰਾਚਰਾਨ੍ । ਸੂਯਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸृष੍ਟੌ ਯਦ੍ਭਯਾਨ੍ਮਹਦਾਦਿਕਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਕੋ ਵਾ ਜਾਨਾਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ, ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਕਥਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਚ੍ਚੇष੍ਟਾਮਹਂ ਵਤ੍ਸ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਕਥਂ ਜਗਾਮ ਮਥੁਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ? ਉਹ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ?
ਕਥਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੋਪੀਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਂ ਵ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਨੰਦ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਧਾ ਨੂੰ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਗਿਆ?
ਦਰ੍ਪਹਾ ਦਰ੍ਪਦਃ ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਦਃ ਸਦਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਰਾਧਾਦਰ੍ਪਂ ਚ ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਕਾਰਣਾਤ੍
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਤੋੜਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਭਾਵਨਾਹੇਤੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਭਵੇਤ੍ । ਏਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਤਰ੍ਕਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਣ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਂ ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਰਾ ਵਿਭੁਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼षੇਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਤੋੜਿਆ।
ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ । ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਚ ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ੍ਤਥਾ
ਤੇ ਧਰਮ, ਯਮ, ਸਾਂਬ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦਾ ਵੀ।
ਦੌਵਾਰਿਕਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਜਯਸ੍ਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਰਾਣਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਭਵਤਃ ਕਾਮਸ਼ਕ੍ਰਯੋਃ
ਦਰਬਾਨ, ਭਗਤ, ਜਯ, ਵਿਜਯ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਭਵ, ਕਾਮ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਪਿ ਬਾਣਸ੍ਯ ਚ ਭृਗੋਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਮੇਰੋਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਅਰਜੁਨ, ਬਾਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਸੁਮੇਰੁ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਵੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭੁਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਮਨਸਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਪਦਮਾ, ਧਰਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਮਨਸਾ ਦਾ ਵੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਤੋऽਪਿ ਚ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਯਾ ਰਾਧਾਯਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ, ਰਾਧਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।
ਹ੍ਰਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਪਾਲਯਿਤਾ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ੍ਰष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਸਭ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹੀ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੀਸ਼ੋ ਨਾਲਂ ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਂ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਕਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਨਾਲਮਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਵਦਨੈਰਹੋ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਨਾਲਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਅਨੰਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਹਾਵਿਰਾਣ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਹਾਂਵੀਰਾਟ ਵੀ, ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਪ ਹੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਯਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਹਿਮਾਨਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾ ਯਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਗੂੰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਵੇਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਕਿਂ ਭੁਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਿਰਗੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤਰਾਰ੍ਧੇ ਨਾਰਦਨਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪ੍ਰਭਾਵ- ਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਸ਼ਾਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ षਦ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਚਰਿਤਂ ਧਨ੍ਯਮਨਨ੍ਤਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਅਜਿਹੀ ਅਣਸੁਣੀ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਆਚੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ?