ਧਾਸ਼ਬ੍ਦੋਚ੍ਚਾਰਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਾਵਤ੍ਯੇਵ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ
‘ਧਾ’ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵੇਨ੍ਮਾਤृਘਾਤੀ ਚ ਵੇਦਾਤਿਕ੍ਰਮਣੇ ਮੁਨੇ 4.52.
ਜੇ ਕੋਈ ਵੇਦ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮুনি।
ਤਤੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਰੇਣੁਨਾ ਰਾਧਿਕਾ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਪਾਦਰੇਣੂਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਫਿਰ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡੇ ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਰਾਧਾਮਾਧਵਯੋ ਰਾਸਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ्मਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ-ਮਾਧਵ ਦੇ ਰਾਸ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸਮਤੀਤੇ ਪੂਰ੍ਣਰਾਸੇ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਪੂਰਾ ਰਾਸ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਗਤਪਤੀ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਮੁਨਾਪੁਲਿਨਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਖੁਦ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਜਲੇ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਣ੍ਡੀਰਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾਂਡੀਰ ਵਨ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਰਹਸਿ ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਮਾਲਤੀਵਨੇ
ਉਹ ਭਾਂਡੀਰਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੁਪਚਾਪ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਸਨ੍ਤੀਕਾਨਨਂ ਯਯੌ
ਉਥੇ ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਸੰਤੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੇ
ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਖਟ ਤੇ ਨਰਮ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਯੌ ਚਮ੍ਪਕਕਾਨਨਮ੍
ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਪਕ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਤਿਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਯੌ ਪਦ੍ਮਵਨਂ ਪ੍ਰਭੁਃ 4.53.
ਉਥੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਦਮ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਮੁਖ੍ਯਾ ਸ਼ੀਤੇਨ ਪਦ੍ਮਵਾਯੁਨਾ
ਉਥੇ, ਪਦਮਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨਾਲ, ਠੰਢੀ ਪਦਮ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ,
ਵਿਹਾਯ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਨੀਂਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਖਂ ਚ ਘਰ੍ਮਾਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਿਨਿਂਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਸਰਤ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਂਲੁਪ੍ਤਾਧਰਰਾਗਂ ਚ ਸਂਲੁਪ੍ਤਗਣ੍ਡਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਗਲਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਵੀ ਉੱਡ ਗਈ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨਾਮੂਲ੍ਯੇਨ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸ੍ਵਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਾਰੀਕ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਬਦ੍ਧਾਂ ਵਾਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਸੀ।
ਦਦੌ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਮਧਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਟਿਕਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ।
ਚਕਾਰ ਪਤ੍ਰਕਂ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍ ।। 4.53.
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਚਿਤਰ ਬਣਾਇਆ।
ਚਕਾਰਾਧਰਰਾਗਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਰਾਗਤਃ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਹੋਠ ਰੰਗੇ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਹਾਰਂ ਚ ਸ੍ਤਨਭਾਰ ਯੁਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਸਤਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ,
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਦਿਵ੍ਯਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਤਃ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਅਮੋਲ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਦਿਵਿਆ ਕਪੜਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਾਦਯੁਗਲੇ ਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਪੈਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ।
ਚਕਾਰ ਸੇਵਾਂ ਸੇਵ੍ਯਾਯਾਃ ਸੇਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਸੇਵਾ ਜੋਗ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬੋਧਜ੍ਞਃ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ,
ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਦਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।