ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਫਣਾਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ 4.51.
ਨਾਗ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਸ੍ਤੀਕਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਹੁਣ ਉਠੋ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਂ ਨਯ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗਂਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਰਾਧਿਕਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਰਾਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰੋਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ, ਮਨ ਦੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋਈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਚਨ੍ਦਨਵਨਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰੇਮਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਧਿਕਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਕੋਪੇਨ ਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। 4.52.
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਰਾਧਾ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ
ਰਾਧਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਜਹਾਰ ਮੁਰਲੀਂ ਰੁषਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਛੀਨ ਲੀ।
ਪੁਨਃ ਸਂਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾਲਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ ੧
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਰਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੁਦਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਃ ਪ੍ਰਾਣਚੋਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ 4.52.
ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵੇਖੋ, ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੋਰ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਿਮਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੂਯਂ ਕੁਰੁਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਕੁਝ ਕਰੋ!'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ਨ ਕਦਾਚਨ
ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਸ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।'
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦੂਚੁਰ੍ਨਿष੍ਠੁਰੋऽਯਂ ਨਰਘਾਤੀਤਿ ਕੋਪਤਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਬੜਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ!'
ਨਿਰ੍ਜਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ ਸਨ—
ਏਵਂ ਤਂ ਗੋਪਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਰਾਸਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠੇ ਤਸ੍ਥੌ ਸ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਸ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਰਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਮੂਰ੍ਤੀਰ੍ਵਿਧਾਯਾਤ੍ਰ ਸਹ ਤਾਭਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ।