ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਸ਼ੋਭਾਂ ਰਤ੍ਨਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਜੂੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ 4.51.
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਕੁਸੁਮਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮੇਤ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਯਤ੍ਨਾਚ੍ਚ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਧਨ੍ਵਤਰਿਰੁਵਾਚ ਨਮਃ ਕਸ਼੍ਯਪਕਨ੍ਯਾਯੈ ਵਰਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸ਼ਂਕਰਕਨ੍ਯਾਯੈ ਸ਼ਂਕਰਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰੀ ਨੂੰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮ ਆਸ੍ਤੀਕਜਨਨਿ ਜਨਨ੍ਯੈ ਜਗਤਾਂ ਮਮ
ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਾਗਭਗਿਨ੍ਯੈ ਚ ਯੋਗਿਨ੍ਯੈ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾਰੂਪਾਯੈ ਫਲਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਤਪ ਦੀ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਗਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਫਣਾਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਃ 4.51.
ਨਾਗ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਧਿਨਾ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਸ੍ਤੀਕਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਰ੍ਪਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਸਭ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਗਚ੍ਛ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਵਨਮ੍
ਹੁਣ ਉਠੋ ਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਓ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਂ ਨਯ ਮਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗਂਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।'
ਰਾਧਿਕਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਰਾਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਰੋਦਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਰਾਧਾ, ਮਨ ਦੇ ਆਗੇ-ਆਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋਈ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਚਨ੍ਦਨਵਨਂ ਰੁਦਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਾਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਨਯਨਾ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਸਰ੍ਵਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰੇਮਵਿਚ੍ਛੇਦਕਾਤਰਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਧਿਕਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਕੋਪੇਨ ਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ।। 4.52.
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਰਾਧਾ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ
ਰਾਧਾ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਜਹਾਰ ਮੁਰਲੀਂ ਰੁषਾ
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਸਰੀ ਛੀਨ ਲੀ।
ਪੁਨਃ ਸਂਧਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾਲਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਕ੍ਤਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ ੧
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।