ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਾਂ ਚ ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਭਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਵਚਨਾਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਚੂਰ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਆਏ।
ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਮਾਤੁਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ 4.47.
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਵਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਂਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਣਾਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਨਾऽऽਜ੍ਞਯਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਾਰੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਰਿਗਰ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਤਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਲਾਠੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ।
ਵਯਸਾऽਤਿਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਮਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਪੱਕਾ ਤੇ ਚਤੁਰ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਦ੍ਵਾਰੇ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮੁਵਾਚ ਹ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਠਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਬਾਲਕਾਨਾਂ ਬਾਲਿਕਾਨਾਂ ਸਮੂਹੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ 4.47.
ਉਹ ਲੜਕਿਆਂ ਤੇ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਹਰਿਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਹਰਿਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਿਣਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦਿਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਤਮ੍
ਮਧੁਪਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਭਕਃ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਤਿਵਰ੍षਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਾਣੇ ਭਵਾਨ੍ਸਂਕਲ੍ਪਿਤੋ ਯਥਾ
ਕਿੰਨੇ ਸਾਲ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹੋ?
ਏਵਂਭੂਤਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨ ਕੇਨੈਂਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਿਸੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ।
ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬੱਚੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਕਤੀਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਥਵਾ
ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ ਹਨ?
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਬਾਲਕਃ
ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਜਾਨਾਮਿ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਾਤ ਤਵ ਤਾਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ 4.47.
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਸਮੂਹਂ ਚ ਵ੍ਯਾਯਤਂ ਧਨੁषਾਂ ਸ਼ਤਮ੍ 4.47.
ਚੀਟੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਨੂੰ, ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ 4.47.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਅੰਗ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਦਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਸਾਰਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਮ੍ 4.47.
ਇਹ ਸੁਖ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਮੂਲ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਟਂ ਕਥਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਤੇ ਲੋਮਚਕ੍ਰਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ।। 4.47.
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਗਰੀਯਸੀ 4.47.
ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਣੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ; ਭਗਤੀ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਨੀਯ ਪ੍ਰਿਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।