ਧਾਵਂਤਂ ਪਰਿਧਾਵਂਤੀ ਬਲਿष੍ਠਾ ਹਤਚੇਤਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਿਆ, ਤਾ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ੍ਮਾਰਂਸ੍ਮਾਰਂ ਗੁਰੋਃ ਪਦਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਪਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਰੋਕ ਸੀ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਨਹੁषੋ ਭੂਪਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਚੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਤਾ ਤਾਰਕਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਡਰ ਕੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਚੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੁਰ੍ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਸਰੋ ਮੁਦਾ 4.47.
ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਵਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਵਰੇਣੈਵ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰੀਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨਿਧਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਪੁਟਾਂਜਲਿਃ ਪੁਲਕਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭृਤ੍ਯਾਪਰਾਧਂ ਸਤਤਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਸੱਚਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਦੁਰ੍ਬਲਃ ਸਬਲੋ ਵਾऽਪਿ ਕੋ ਦਂਡਂ ਕਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਕੌਣ, ਚਾਹੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਪਯਾ ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤੁਃ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਪੌਤ੍ਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਆਪ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮਸਤੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ।
ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਚੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਗਿਆ ਤੇ ਸਤੀ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਘੋਰਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਃਸਹਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਮਹਾਭੀਤਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਚ ਬਹ੍ਵਰ੍ਥਾ ਤਾਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪਰ ਗਹਿਰੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ।
ਰਾਧਿਕੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਧੁਨੇਤਿ ਚ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ,'
ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਾਂ ਚ ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਭਗ੍ਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਵਚਨਾਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਟੁੱਟੀ ਤੇ ਚੂਰ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਮਾਨਸਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਆਏ।
ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਮਾਤੁਮਮਰਾਵਤੀਮ੍ 4.47.
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਵਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਂਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬਣਾਈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਗृਹਂ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਨਾऽऽਜ੍ਞਯਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਕਾਰੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਰਿਗਰ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚ ਤਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਤ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਲਾਠੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ।