ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਰਾਧਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੈष੍ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠ ਵਿਧਾਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਸ਼੍ਮਨਃ ਅਕਾਮਾਂ ਚਕਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੋ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਚਾਹਿਆ—ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ।
ਤਥਾ ਚ ਪਰਭੋਗ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਭੋਗ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜਾਧਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗਯ ਹੋਈ; ਜਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ।
ਅਹਲ੍ਯੇ ਯਾਤਿ ਦੈਵੇਨ ਤਦੁਪਾਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਅਹਲਿਆ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖ।
ਕਾਮਭੋਗੇਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸਾ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ 4.47.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਭਿਯਾ
ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਂ ਮੁਨਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਮੁਨਿਕਾਮਿਨੀ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ—
ਅਥ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰਏ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਏਕਦਾ ਚ ਗੁਰੋਃ ਕੋਪਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਰਵਹੇਲਨਾਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਉਣ-ਗਣੀ ਕਰਕੇ—
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਗੁਰੁਰ੍ਦੈਵਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਦੈਤ੍ਯਨਿਪੀਡਿਤਃ
ਇੰਦਰ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦੌਹਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਪਿਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਹ 4.47.
ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦਾ ਪਿਤਾ ਤਵਸ਼ਟਾ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞਕੁਂਡਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨੇਰਸ੍ਥ੍ਨਾਂ ਵਜ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਹਾਂ ਮੁਨੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹਤਚੇਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੀ।
ਸਪ੍ਤਤਾਲਪ੍ਰਮਾਣਾ ਸਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ
ਉਹ ਸੱਤ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧਾਵਂਤਂ ਪਰਿਧਾਵਂਤੀ ਬਲਿष੍ਠਾ ਹਤਚੇਤਨਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਭੱਜਿਆ, ਤਾ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ।
ਇਂਦ੍ਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ੍ਮਾਰਂਸ੍ਮਾਰਂ ਗੁਰੋਃ ਪਦਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਪਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਰੋਕ ਸੀ।
ਅਥਾਤ੍ਰ ਨਹੁषੋ ਭੂਪਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਚੀ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭੀਤਾ ਤਾਰਕਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਡਰ ਕੇ ਤਾਰਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸ਼ਚੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗੁਰੁਰ੍ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਸਰੋ ਮੁਦਾ 4.47.
ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਵਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਵਰੇਣੈਵ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸੁਣ, ਤੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੁਕਸ਼ਮ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਂਪ੍ਰੀਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਕੋਪਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨਿਧਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ ਪੁਟਾਂਜਲਿਃ ਪੁਲਕਿਤੋ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂਧਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪਿਆ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮ ਹੋ ਗਿਆ।