ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੇਗਤਃ ਪੀਠਾਜ੍ਜਗਾਮ ਤਾਰਕਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਇਆ।
ਵਤ੍ਸ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਂ ਨੈਵ ਗੁਰੁਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਘਰ ਜਾ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਅਧੁਨਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਭੋਗਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੂਢ ਦੁਰਾਸ਼ਯ
ਹੁਣ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ।
ਸੁਦਿਨਂ ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦਿਨ ਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਾਮਹਲ੍ਯਾਂ ਗੌਤਮਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ 4.47.
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਅਹਲਿਆ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰੇ ਕਰਦੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਮੋਹ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਸ਼ਕਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਯ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਹਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਿਹਾ, ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗੇਹੇ ਮਿਥੁਨਂ ਮੈਥੁਨੇ ਚ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕ ਜੋੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਨਾਤਿਰੋषੇਣ ਬਭਞ੍ਜ ਸੁਰਤਿਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਗਿਆਨ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਖ ਦਾ ਪਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤ੍ਰਾਸੇਨ ਦਧਾਰ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ ਉਵਾਚ ਨੀਤਿਵਚਨਂ ਗੌਤਮਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਚਰਨ-ਕਮਲ ਫੜ ਲਏ; ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਨੂੰ ਨੀਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰ ਜਗਤਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੇ ਕਥਮੀਦृਸ਼ੀ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਪਰਪੌਤਰੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਇੰਝ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?
ਕਰ੍ਮਸਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚ ਕੁਲਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ 4.47.
ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੁਭਾਵ, ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਤਵ ਗਾਤ੍ਰੇ ਭਵਤ੍ਵਿਹ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਣਮਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਾ ਜਣਮ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਅੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਚ੍ਛਾਪੇਨ ਗੁਰੋਃ ਕੋਪਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਸੋਭਾ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋऽਤਿਬਨ੍ਧੋਰ੍ਮੇ ਬਂਧੁਭੇਦਭਿਯਾ ਸੁਰ
ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੀ ਵਧੀਕ ਚਮਕ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮੋਦ੍ਭਵਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚਕਾਰਾਰਾਧਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੈष੍ਕृਤ੍ਯਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠ ਵਿਧਾਯ ਮੂਰ੍ਤਿਮਸ਼੍ਮਨਃ ਅਕਾਮਾਂ ਚਕਮੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੋ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਚਾਹਿਆ—ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੀ।
ਤਥਾ ਚ ਪਰਭੋਗ੍ਯਾ ਮੇ ਨ ਭੋਗ੍ਯਾ ਵ੍ਰਜਾਧਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਭੋਗਯ ਹੋਈ; ਜਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ।
ਅਹਲ੍ਯੇ ਯਾਤਿ ਦੈਵੇਨ ਤਦੁਪਾਯਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਅਹਲਿਆ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਵੇਖ।
ਕਾਮਭੋਗੇਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਸਾ ਕਰ੍ਮਭੋਗੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ 4.47.
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਧਾਗੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵਚਨਾਤ੍ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਭਿਯਾ
ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਂ ਮੁਨਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭੋਗ ਭੋਗ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਮੁਨਿਕਾਮਿਨੀ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ—