ਸ਼ੈਲੇਸ਼ੈਲੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਨਦ੍ਯਾਂਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇਨਦੇ
ਹਰ ਸੁਹਣੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹਰ ਨਦੀ, ਹਰ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ,
ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਭੂਮਿਨਿਕਰੇ ਵਟਮृਲੇऽਤਿਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ,
ਭ੍ਰਮਰਧ੍ਵਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ,
ਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਚੇਤਨਾਨਾਂ ਚ ਹਰਣਂ ਯੋषਿਤਾਮਹੋ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਗਰੂਕ ਜਿੰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਏ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ ਰੇਮੇ ਵਾਮਯਾ ਸਹ
ਪੂਰੇ ਸੌ ਦਿਵਯ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਤਸ੍ਥਤੁਸ੍ਤੌ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਸਤਤਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਤਿਵਿਚ੍ਛੇਦਸਂਤਾਪਂ ਵਿਜਹੌ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਮੁਦਾ
ਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਤਿਸਂਤਾਪਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਣਪੀਯੂषਂ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ 4.46.
ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਸਞ੍ਛ੍ਵਸ਼ੁਰਗੇਹੇ ਸ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਵਕਤ ਬਿਤਾਇਆ।
ਰਤ੍ਨਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਤ੍ਨਸਾਰਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸੁਵਸਨੇ ਮਲਯੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਸੌ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਲਯ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵਿੱਚ,
ਪੁਲਿਨ੍ਦੇ ਚ ਕਲਿਨ੍ਦੇ ਚ ਪੁਂਡ੍ਰੇ ਪਿਂਡਾਰਕੇਂऽਧਕੇ
ਪੁਲਿੰਦ, ਕਲਿੰਦ, ਪੁੰਡ੍ਰ, ਪਿੰਡਾਰਕ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵਿੱਚ,
ਨਿਕਟੇऽਸ੍ਤਗਿਰੇਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਟ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ, ਸੁਹਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ।
ਨਾਨਾਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਰਹਸਿ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਹਾਰਂ ਸੁਚਿਰਂ ਨ ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਾਨਸਂ ਤਯੋਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਜੇ ਨਹੀਂ।
ਮਾਯਾਤੀਤੋऽਤਿਮਾਯੇਸ਼ੋ ਮਾਯਾਸਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਮਾਯਯਾ
ਉਹ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਤੇ ਉਹ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਲਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਬਭੂਵ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ 4.46.
ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਖਸਂਸਕ੍ਤਮਨਸੋਃ ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਗਾਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਨਗ੍ਨਯੋਃ ਸੁਖਸਂਭੋਗਾਦ੍ਰਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਜ੍ਞਯੋਃ
ਦੋਵੇਂ ਨੰਗੇ, ਸੁਖ ਭੋਗ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਲਿਪ੍ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਟਿਕੇ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਵਸਨਾਨਾਂ ਨੂਪੁਰਾਣਾਂ ਕਙ੍ਕਣਾਨਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਕਪੜੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂ, ਤੇ ਕੰਗਣ—ਹੇ ਸੋਹਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਂ ਦਲਿਤਯੋਰ੍ਬਾष੍ਪੋਤ੍ਕਰ੍षਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੋਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਲਟੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਵਗੇ।
ਭਾਰੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਯੋਰ੍ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਦੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਧਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਯੋਰ੍ਭਰਭਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਧਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਭਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ,
ਕਚ੍ਛਪਸ੍ਯ ਭਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਸਮੀਰਣਾਃ
ਕਛੁਆ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਦਬ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ 4.46.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕਾਲਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੰਮ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਵਿਰਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਵੇਗਾ।