ਵਾਸਗੇਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕਾਮਿਨੀਗਣਾਃ
ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਂਕੁਮਾਂਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਪੂਰ੍ਵਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵੇषਾਢ੍ਯਂ ਸਿਂਦੂਰਬਿਂਦੁਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦੇ ਟਿਕੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨਵੀਨਯੌਵਨਸ੍ਥਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਚਿਤ੍ਤਮੋਹਨਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਦਿਤਿਂ ਚ ਸ਼ਚੀਂ ਚੈਵ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਮਰੁਂਧਤੀਮ੍
ਉਥੇ ਅਦਿਤੀ, ਸ਼ਚੀ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—
ਸ਼ਤਰੂਪਾਂ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਚ ਸਤੀਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ षੋਡਸ਼ 4.45.
ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਸੰਜਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਤੀਆਂ ਵੀ ਸਨ।
ਯਾ ਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਸਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਮੂਚੁਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯੋ ਮਧੁਰੋਕ੍ਤਿਂ ਸੁਧਾਮਿਵ
ਉਥੇ ਜਿੰਨੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰਾਭਂ ਸਂਤਾਪਂ ਤ੍ਯਜ ਕਾਮੁਕ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮੀਏ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਕਾਲਂ ਗਮਯ ਕਾਲੇਸ਼ ਸਦਾ ਸਂਸ਼੍ਲੇषਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
'ਕਾਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰ।'
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯਾਂਤਿ ਯਯਾ ਵਿਨਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਰੁਕ ਜਾ—ਇਥੇ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਮ? ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤਾਂ ਜਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾਚਮ੍ਯ ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦੇਹਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਕਪੂਰ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦੇ।'
ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯੁਵਾਚ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਨਾਤਃ ਪਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਔਰਤ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਗਿਆ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।'
ਰਤਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥੋ ਨਿਃਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਃ
ਰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਜੀਵਯਸਿ ਵਿਭੋ ਕਾਮਂ ਕਾਮਵ੍ਯਾਪਾਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਮ ਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਫਿਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।'
ਦਮ੍ਪਤੀਵਿਰਹਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ,
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਮਭਸ੍ਮਾਥ ਦਦੌ ਸਾ ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਬਂਧਿਤਮ੍ 4.45.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਭਸਮ ਨੂੰ ਗੰਠੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਰੋਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਾਮਯਸਾਗਰਃ
ਹਰੀ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਰੋਣ ਸੁਣ ਕੇ,
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਸੁਰਾਨਪਿ
ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਊਚੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯੋ ਬਹੁਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਰਤਿਸ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਾਮ ਅਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕਾਮਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥਾਗਮਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਕਾਮਂ ਸਂਭਾष੍ਯ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਜੁਸ਼੍ਚ ਤਮਾਸ਼ਿषਮ੍
ਕਾਮ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਅਥ ਸ਼ੈਲਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ,
ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵਾਸਗृਹੇ ਵਾਮੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤਵਂਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਮਾਤਾऽਦਿਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ 4.45.
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪ—
ਅਦਿਤਿਰੁਵਾਚ ਦੇਹਿ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੰਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਦੇ।'
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਯੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਭੁਵਂ ਮੋਹਾਤ੍ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ ਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ।'
ਅਰੁਂਧਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਵਿਧਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵੇਮਾਂ ਰਤਿਂ ਚ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਰਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲੋ।'
ਅਹਲ੍ਯੋਵਾਚ ਤੇਨ ਮੇਨਾ ਤੁ ਮੇਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਮਰ੍ਪਿਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਅਹਲਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਨਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਣ ਯੋਗ ਸਮਝਿਆ।'