ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬਭੂਵ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰਧਿਕਾ ਗੁਣੈਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਗਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਮ੍ 4.42.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਲਗ੍ਨਾਧਿਪੇ ਚ ਲਗ੍ਨਸ੍ਥੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਤਨਯਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਲਗਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਲਗਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ,
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਾਰੇ ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਸਦਪਤ੍ਯਪ੍ਰਦੇऽਤੀਵ ਪਤਿਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਿਨਿ
ਇਹ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਪ੍ਰੇਮਾਵਿਚ੍ਛੇਦਪ੍ਰਦਾਯਿਨਿ ਪਰਾਤ੍ਪਰੇ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ।
ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਜਗਤ੍ਪਿਤ੍ਰੇ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ,
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਪੁਰਾ ਕਲ੍ਪੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਭੱਜ ਗਏ,
ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ਼੍ਚ ਕੇਚਨ
ਕੁਝ ਬਿੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਃਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ 4.42.
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੂਲਪਾਣਯੇ
ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਭੂਵ ਕਲਹਃ ਸ਼ੈਲ ਤੇਨ ਸ਼ੂਲਭृਤਾ ਮਹਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਗਣੋ ਰੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਦਦੌ ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਚ ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਾਚ੍ਛੂਲਪਾਣਯੇ
ਇਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਚ ਬਹੁਤਰਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞਾ ਪਰਾਤ੍ਪਰਾ
ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪਲਾਯਨਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਗਿਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਜਯਂ ਸ਼ਂਕਰਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨੇਤ੍ਰਰਸਃ ਪ੍ਰਬੋਧਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ।
ਅਪਰਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸਾ 4.42.
ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬਭੂਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿੱਧ ਯੋਗਿਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਈ।
ਸਂਜਹਾਰ ਪੁਰਾ ਯੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਖਿਲਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁਣ ਆਪੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਂਕਰਸੇਨਾਸ਼੍ਚ ਦੇਸ਼ਯਜ੍ਞਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਸਤ੍ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀਤੀਰਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀਕਲੇਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸੁਵਰਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਥੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਮ੍ਲਾਨਪਦ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੰਮੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਂਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਦਧਤੀਮਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਤੀਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੋ ਵਿਰਹਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ—
ਕਲਤ੍ਰਸ਼ੋਕੋ ਬਲਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਪਤਨੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵੀ ਓਹ ਸਹਿਣ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।