ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਗਾਤ੍ਰੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਪਹਾੜ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਜੂਦ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਪਵੇषਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੋਪ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਕਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਘ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਤਪ੍ਤਸ੍ਵਰ੍ਣਜਟਾਧਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਤਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਸ਼੍ਵੇਤਾਬ੍ਜਬੀਜਮਾਲਯਾ
ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ 4.40.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਤਦਾ ਬਭੂਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਮੇਨਕਾਸ਼ੈਲਯੋਃ ਪ੍ਰਿਯੇ 4.40.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨਕਾ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰੀ।
ਸ਼ਠਾਯ ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨਾਯ ਵਾਪ੍ਯੈਕਫਲਦਾ ਸੁਤਾ 4.40.
ਜੋ ਛਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਧੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਵੇ।
ਅਨਨ੍ਤਰਤ੍ਨਾਧਾਰਂ ਚ ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਭਾਰਤੇ 4.40.
ਭਾਰਤ, ਅਨੰਤ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਹੀ ਕਰ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਪਰਮ੍ 4.40.
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਪੁਰਾਣ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾ ਸੁਤਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਰਤੇ 4.40.
ਅਣਚਾਹੀ ਧੀ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵੱਸੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਾ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਦੇਵਤਾ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵੇਦਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਤਵ ਸृष੍ਟੌ ਜਗਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਰਤ੍ਨਾਧਾਰੋ ਹਿਮਾਲਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।
ਸੁਤਾਂ ਸ਼ੂਲਭृਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ੈਲੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਨ੍ਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਵਿਧਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਨੇ ਖੁਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸਂਪਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਰੂਪਾਂ ਚ ਵਿਪਦੋ ਬੀਜਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੌਲਤ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਵਿਪਤ ਦਾ ਬੀਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਤ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭੇਜੋ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨ ਲਵੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਆਰੀ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਕਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਘਰ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵੇਦਨ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾ ਮੁਮੁਦਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ 4.41.
ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਸ਼ੈਲਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਵਾਸ ਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਪਹਾੜ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੀ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਓਥੇ ਹੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਰੀ ਦੀਰ੍ਘਵਾਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਤਿਲਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਟਿਕ ਅਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਿਲਕ ਲਾ ਕੇ ਆਏ।
ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਗਣਸ਼੍ਚ ਹਿਮਾਲਯਃ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਨਨਾਮ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਿਣਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।