ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ,
ਪੁਰੋਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ਸੁਚਾਰੁਮਾਲਤੀਮਾਲਾਹਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤੈਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ, ਮੰਗਲਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਖਧ੍ਵਨਿਸੁਨਾਦਿਤੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰੌ ਪੁਰਃ
ਦੁਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਦੇਵੀ ਚਾਲਿਭਿਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤੌ
ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸੇ ਵਤ੍ਸੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, 'ਪੁੱਤ, ਪੁੱਤ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਿਰ੍ਮਂਚ੍ਛਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁਯੁਜੁਰਾਸ਼ਿषਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਛਾਨ੍ਦਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਵਿੱਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ।
ਸੁਖੇਨ ਵਸਤੌ ਤੌ ਹਿ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸੌ 4.40.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਮੇਨਕਾਕਨ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਵਾਸ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਮੈਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੀ।
ਸਹਸੈਕ ਆਜਗਾਮ ਮੇਨਕਾਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਮੁਦਾ
ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭੂਤਿਗਾਤ੍ਰੋऽਤਿਵृਦ੍ਧੋऽਤੀਵ ਜਰਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੁਢਾ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ।
ਜਗੌ ਮਮ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਨਾਚ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਗਰਾ ਬਾਲਾ ਬਾਲਿਕਾ ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਗੀਤਂ ਸੁਤਾਨਸ੍ਵਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹृਦਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਦੁਰਗਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਣਂ ਰਮ੍ਯਮਸ੍ਥਿਮਾਲਾਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਲਾਹਸ੍ਤਂ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹृਦਯਸ੍ਥਂ ਹਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਤਂ ਨਨਾਮ ਸਾ 4.40.
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਗਾਯਕਂ ਪੁਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਭਿਖਾਰੀ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦਾਤੁਂ ਯਯੌ ਸਾ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਦੇਣ ਲਈ ਗਈ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਉਹ ਫਿਰ ਤਮਾਸੇ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਬਹਿਃ ਕਰ੍ਤੁਮੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।
ਯਾਞ੍ਚਾਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਦੂਰਂ ਕੁਰੁ ਸੁਭਾषਿਣਮ੍
ਇਸ ਸੁਭਾਸ਼ਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਸ੍ਥਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਮਨਮੋਹਣ ਭਿਖਾਰੀ ਵੇਖਿਆ।
ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਧ੍ਯਾਨਵਿਸ਼੍ਲੇषਸ਼ੋਕਾਦੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਂ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਚਰਂ ਬਹਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਏ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਬਹਿਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੀਪਂ ਗਨ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ 4.40.
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਿਆ।
ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਾਜ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ, ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੇਖਿਆ।