ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਚੇਦ੍ਦੇਵਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੁਭ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਂ ਚ ਸਂਹਾਰਕਰ੍ਤਾਰਂ ਯਦਿ ਵਾਞ੍ਛਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ,
ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਭੀष੍ਟਂ ਦੇਵਸੇਵਨਮ੍
ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗੀ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਨਚਾਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਮਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੇਨਕਾ ਚ ਹਿਮਾਲਯਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ,
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਂਗਲਘਟਾਨ੍ਰਾਜਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਰਾਧਿਕੇ
ਮੰਗਲਕ ਘੜੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਰਾਧਿਕਾ,
ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਸਨ੍ਨਿਬਦ੍ਧਰਸਾਲਪਲ੍ਲਵਾਨ੍ਵਿਤੈਃ 4.40.
ਰਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਯੋषਿਤ੍ਸਮੂਹੈਰ੍ਦੀਪਹਸ੍ਤਕੈਃ
ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ,
ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ,
ਪੁਰੋਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ਸੁਚਾਰੁਮਾਲਤੀਮਾਲਾਹਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤੈਃ
ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ, ਮੰਗਲਕ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਖਧ੍ਵਨਿਸੁਨਾਦਿਤੈਃ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਤਰੌ ਪੁਰਃ
ਦੁਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਦੇਵੀ ਚਾਲਿਭਿਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤੌ
ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸੇ ਵਤ੍ਸੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਰੁਦਨ੍ਤੌ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, 'ਪੁੱਤ, ਪੁੱਤ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਰੋ ਪਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਿਰ੍ਮਂਚ੍ਛਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੁਯੁਜੁਰਾਸ਼ਿषਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਛਾਨ੍ਦਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਵਿੱਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ।
ਸੁਖੇਨ ਵਸਤੌ ਤੌ ਹਿ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸੌ 4.40.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਮੇਨਕਾਕਨ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਵਾਸ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਮੈਨਕਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੀ।
ਸਹਸੈਕ ਆਜਗਾਮ ਮੇਨਕਾਸਨ੍ਨਿਧਿਂ ਮੁਦਾ
ਅਚਾਨਕ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਭੂਤਿਗਾਤ੍ਰੋऽਤਿਵृਦ੍ਧੋऽਤੀਵ ਜਰਾਤੁਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੁਢਾ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ।
ਜਗੌ ਮਮ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾ ਕੇ, ਮਨਮੋਹਣ ਨਾਚ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਾਗਰਾ ਬਾਲਾ ਬਾਲਿਕਾ ਹਰ੍षਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਆ ਗਈਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਗੀਤਂ ਸੁਤਾਨਸ੍ਵਰਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹृਦਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਦੁਰਗਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭੂਤਿਭੂषਣਂ ਰਮ੍ਯਮਸ੍ਥਿਮਾਲਾਂ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਾਲਾਹਸ੍ਤਂ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਾਗਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਕਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹृਦਯਸ੍ਥਂ ਹਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਤਂ ਨਨਾਮ ਸਾ 4.40.
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।