ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਂ ਚਾਰੁ ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਚੰਦਨ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਮਿਲਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰਾਥ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਤੁष੍ਟਯੇ
ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸ਼ਤਕਂ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਧੂਪਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੌਂਫੇਰੇ ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸੌ ਦੀਵੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧੂਪ ਸਜਾਈ ਗਈ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਸ਼ੀਤਤੋਯਂ ਚ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦਦੌ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾਂ ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਙ੍ਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ 4.39.
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਦੁਰਲਭ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਛੇਹ ਉਪਚਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਦੇਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਦੇਵੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਦੂਤਦ੍ਵਾਰਾ ਕਾਮਦੇਵਮਾਨਿਨਾਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ।
ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਸ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਸਨ, ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਿਵ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਚਿਹਰਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਮੁਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਮਮੋਘਂ ਸ਼ਂਕਰੇ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਰੋਕਣਯੋਗ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ।
ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੇਪ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਸਮ੍ਹੇਤ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਤਿਉਂਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।।4.39.੫੦. ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਕੁਰ੍ਵਤ੍ਸੁ ਦੇਵੇषੁ ਸ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ਼ਂਭੁਸਂਭਵਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ,
ਜਜ੍ਵਾਲੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼ਿਖੋ ਦੀਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਃ ਭ੍ਰਾਮਂਭ੍ਰਾਮਂ ਚ ਪਰਿਤਃ ਪਪਾਤ ਮਦਨੋਪਰਿ
ਉਸ ਦੀ ਲੋਅ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਕਾਮ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਬਭੂਵ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਹਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਭਸਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਲਲਾਪ ਬਹੁਤਰਂ ਹਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤੋ ਰਤਿਃ
ਰਤੀ ਨੇ ਹਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ।
ਰਤਿਮੂਚੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਏ।
ਵਯਂ ਤਂ ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮੋ ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਫਿਰ ਮਿਲੇਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਤੇਰ੍ਵਿਲਾਪਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਰਤੀ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਿਵਃ
ਰੋ ਰਹੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੂਪਯੌਵਨਯੋਰ੍ਗਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਰਤਿਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ 4.39.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕੇਨ ਭਯੇਨ ਕਾਮਕਾਮਿਨੀ
ਕਾਮਕਾਮਿਨੀ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰੋਈ, ਤੇ ਦੁਖ-ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਾ ਤੁ ਲਜ੍ਜਯਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਚਾਰਿਣ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਛੋਕਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਦਰ੍ਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪੀਯੂषਂ ਨਿਗੂਢਂ ਜ੍ਞਾਨਕਾਰਣਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ, ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।