ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਤਮਾਬੋਧ੍ਯ ਚਾਵਰੁਹ੍ਯ ਵृषਾਚ੍ਛਿਵਃ
ਉਥੇ, ਜਾਗ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਛ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਭਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਭੈ ਤੋਂ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਘਰਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਸੁਚੱਜੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੋ ਲਭੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਭੀਰੇऽਤਿਜਲਾਕੀਰ੍ਣੇ ਭਗ੍ਨਪੋਤੇ ਵਿषਾਦਨੇ
ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹੋਣ, ਜਹਾਜ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਹਿਮਗਿਰਿਰ੍ਵਸਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦਿਕਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਧੁਪਾਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮੇਨਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਨਕਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਵਸਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।
ਯਥਾऽऽਕਾਸ਼ੇ ਤਾਰਕਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਰਾਜਂ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਵਿਹਾਯ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਾਵਸ੍ਥਾਂ ਦਧਤਂ ਨਵਯੌਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵਾਂ ਜਵਾਨੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਕਾਮਂ ਕਾਮਾਤੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਤੀਨਾਂ ਚ ਸੁਤਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸੌਰਾਣਾਂ ਸੂਰ੍ਯਰੂਪਿਣਮ੍
ਸ਼ਾਕਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਿਆਨੁਮਤਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲਕਾਲਸਮਂ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਮृਤ੍ਯੁ ਭਯਾਨਕਮ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਮੌਤ ਲਈ ਮੌਤ, ਤੇ ਡਰ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਪਾਃ ਸੁਂਦਰਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਯਾ ਵਿषਪ੍ਰਭਾ 4.39.
ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰ੍ਵੀ ਮਾਲਤੀਮਾਲਾ ਗਂਗਾਧਾਰਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧਾਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕੀਭੂਤਂ ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਾਬ੍ਜਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਂਧੁਜੀਵਵਿਨਿਂਦ੍ਯੈਕਮੋष੍ਠਾਧਰਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਇੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ ਕਿ ਬੰਧੂਜੀਵ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਵੇ।
ਸਦ੍ਯੋ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਃ ਕਾਮੇਨ ਪੁਲਕਾਂਚਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਇੰਨੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸੀ ਕਿ ਪਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਝਪਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਕਾਂਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਆਖ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਚਿਨ੍ਮਾਨਸਿਕਂ ਕਾਮਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਮੁਦਾ
ਕੁਝ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚੇਤ੍ਪਰਤ੍ਰੈਵ ਯਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍
ਕਾਸ਼ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਇੱਜਤ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਵਕ੍ਰਨਯਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯੇਵ ਪੁਨਃਪੁਨਃ 4.39.
ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਰਤ੍ਸੁਧਾਂਸ਼ੁਵਦਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਮੁਦਾ
ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਜੋ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੇਖਾਂਗੇ।
ਭਵਿਤਾ ਨਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਸ਼ਿਵ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।'
ਯਸ੍ਯਾ ਅਯਂ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਾਮੀਤ੍ਯੇਵਂ ਜਲ੍ਪਂਤਿ ਕਾਸ਼੍ਚਨ
ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਕਿਸ ਦੀ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਪਤੀ ਹੈ?'
ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।