ਉਵਾਚ ਤਂ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਨੀਤਿਸਾਰਂ ਪਰਂ ਵਚਃ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹੋ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਸ਼੍ਚ ਨ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਹਾਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਕ੍ਤਾ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਤਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਾਮ੍ 4.37.
ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਤੇ ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਾऽਹਂ ਪੋष੍ਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਿਂਕਰੀ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੁਦ੍ਧਂ ਹਿਰਣ੍ਯੇਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਚ ਵਾਯੁਨਾ
ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਾਨ੍ਨੇਨ ਯष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਵੇਦ੍ਯਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੁਦਰੇ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਮृਤਂ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੂਨਾਮਿष੍ਟਸਾਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਾਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹਨ੍ਤ੍ਯਕਾਲਿਕਮृਤ੍ਯੁਂ ਤਦਮृਤਂ ਮੂਢਰਂਜਨਮ੍
ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਾਧੁਸਂਗਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੈਵੇਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਕੇ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ।
ਯੋ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨੈਵੇਦ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਤਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਮੁਨਿਸਂਸਦਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਹੀ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ 4.37.
ਮੈਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਤੋ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੈਵਦ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਨੈਵੇਦ ਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਕਰਕੇ—
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯੇ ਲੋਕਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਤਵ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੇਰਾ ਨੈਵੇਦ ਖਾਣਗੇ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਤਾ ਰੁਰੋਦ ਪੁਰਤੋ ਵਿਭੋਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੋ ਪਈ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਕਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਰ੍ਨੀਰਂ ਸਂਮृਜ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਸੁੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦੇਹਂ ਸਤਤਂ ਤਵ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਤਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਤੇਰਾ ਨੈਵੇਦ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲਿਙ੍ਗੋਪਰਿ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦੇਵਾਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾ 4.37.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ਮਮਾਪਰਾਧਮਖਿਲਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ।
ਮਾਂ ਭृਤ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਕ੍ਰੀਤਂ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮੋਪਰਿ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਹੋ ਗੋਲੋਕਨਾਥਸ੍ਥ ਗੁਣਾਤੀਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇ
ਹਾਏ! ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ।
ਸਾਕਾਰੇ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰੇ ਨਿਤ੍ਯੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਾਕਾਰ ਵੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀਏ।
ਸਰ੍ਵਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪੇ ਚ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਨੋਹਰੇ ੪੫ ਇਚ੍ਛੈਵ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਾਹਂ ਦਾਤੁਮਪਿ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਜਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।